Maatregelen ivm Corona virus

Beste cliënten,

Om het coronavirus zoveel mogelijk uit de praktijk te weren, doe ik, Marjolein Leeseman, het volgende:

• Ik schud voorlopig geen handen.

• Ik houd alleen consult, als ik mij fit voel. Als ik kuch, snotter of koorts heb, zeg ik onze afspraak af en maken we een nieuwe afspraak.

• Dekens gebruikt bij therapie worden maar 1x gebruikt en daarna op 90 graden gewassen.

• Na elk bezoek wordt de handdoek van het toilet / fonteintje vervangen en er staat uiteraard zeep.

• Ik heb in de praktijk tissues staan maar vraag je om ze eventueel zelf te pakken.

• Ik reinig na elk bezoek de aanraakpunten, zoals deurklinken.

• Ik volg de adviezen van het RIVM op.

Wat vraag ik van jou als cliënt?

• Als je hoest, snottert of koorts hebt, laat het consult dan niet doorgaan, maar

• Moet je toch ineens niezen of hoesten, doe dit dan in je elleboog.

• Wil je voorlopig liever therapie of coaching online (whatsapp/zoom)? Geef dat dan gerust aan.

• Volg a.u.b. de adviezen van het RIVM op.

Kennismaking / aanmelding nieuwe cliënten

Je kunt je blijven aanmelden voor therapie. De intake kan via whatsapp /Zoom plaatsvinden. Als je dan door wenst te gaan, kan dat voorlopig online of we spreken af te starten als deze coronacrisis voorbij is.

Uit de praktijk

Ik krijg regelmatig clienten bij me die zijn verwezen door huisartsen of fysiotherapeuten.

De cliënt heeft fysieke klachten zoals bijvoorbeeld lage rugpijn, schouder en nek klachten, hoofdpijn of buikpijn.

Fysieke klachten waarbij regulier van alles is onderzocht en uitgesloten en het vermoeden bestaat dat de klachten psychosomatisch zijn. Dit betekent niet dat klachten minder echt zijn!

Laatst kreeg ik een cliënt met heftige schouderklachten. Hij kon zich niet meer concentreren op zijn werk en slapen lukte ook niet lekker. Hij was via de huisarts doorgestuurd.

We gingen aan de slag. Na het intakegesprek begon hij met het visualiseren hoe hij zijn lichaam inging naar de veroorzaker van de klachten. Na een redelijk juiste voorstelling van de binnenkant van het lichaam en het aanbrengen van allerlei verzachtende middelen op de pijnlijke plekken en het loslaten van strakgespannen spierweefsel kwam er een punt waarop duidelijk werd waarom die spieren zo gespannen waren.

Bij het aanbrengen van warmte om de spieren te ontspannen kwam er onverwerkte rouw naar boven.

Na de sessie herinnerde hij zich opeens dat de klachten ook rondom het overlijden begonnen waren en hij nooit gedacht had dat hier een verband tussen kon zitten.

Het niet praten over zijn verdriet en het wegstoppen hiervan had volgens zijn hernieuwde inzicht de klachten geleidelijk erger gemaakt.

Enigszins verbaast ging hij na 2 jaar zonder schouderklachten de deur uit. Hij belde een week later op dat hij weer goed kon slapen en de pijn sterk verminderd was.

De volgende afspraak gaan we met het rouwproces aan de gang.

Uiteraard moeten fysieke oorzaken altijd uitgesloten worden maar soms heeft het lichaam ons gewoon iets te vertellen.

Marjolein Prins-Leeseman 

Psychosociale begeleiding & Hypnotherapie 

www.inspiretobe.nl 

www.prikkelbaredarmtherapeut.nl

06-51308020

Aangesloten registertherapeut bij 

NBVH, RBCZ, SCAG en Vereniging PDS-therapeuten.

Met de beste intenties jezelf saboteren

 

Rob de Nijs zong er lang geleden een nummer over, over angst: “er is geen banger hart dan dat van mij, kan zo niet langer anders keert het zich nog tegen mij”. Behalve een leuk deuntje wat de hele dag in je hoofd kon blijven zitten, spreekt het de meeste mensen ook aan. Want zeg eens, waar ben jij het aller bangste voor? En dan heb ik het even niet over spinnen of hoogtevrees maar over je aller diepste binnenste…je weet wel, gevoelens en zo.

Zo’n angst die vrijwel altijd op de loer ligt, zo een waar je het eigenlijk niet zo graag over hebt, of wil bekennen, zo een die je naar beneden kan halen en je weghaalt bij wat je eigenlijk graag wil in je leven. Of misschien wel een angst die grotendeels jouw leven leidt en bepaalt, in plaats van andersom, en je leven behoorlijk in de war kan schoppen.  

Overlevingsmechanismen

De meesten van ons hebben er meerdere, soms wel drie, want deze basale angsten horen nou eenmaal bij ons mens zijn. We ontwikkelen hiervoor allerlei overlevingsmechanismen die vaak ‘aan’ blijven staan in de loop van ons leven, zelfs als we deze allang niet meer nodig hebben. Deze angsten hebben vaak een oorsprong in je jeugd. Dat we hier allemaal in meer of mindere mate mee te maken hebben is een ding, maar hoe we er later mee om gaan kan sterk bepalen hoe jouw leven eruit komt te zien en wat voor keuzes je maakt. Hoe we ermee omgaan bepaalt vaak of we zeggen ‘zie je nou wel’ met als gevolg dat we er de volgende keer nog sterker in gaan geloven. 

Hier volgen er een aantal. Welke herken jij? 

De angst om verlaten te worden

De angst om verlaten te worden gaat over verlies. Dat gevoel als je partner boos op je is, dat je hoofd op hol kan doen slaan en je zo’n knagend gevoel kan geven dat hij/zij je wel zal verlaten. Of als je baas boos is omdat een project niet helemaal goed is gegaan dat je hart op hol slaat en je zeker weet dat hij je snel gaat ontslaan. Dat je niet durft te zeggen wat je ergens van vindt of doet alsof er niets is omdat je bang bent dat diegene jou dan niet leuk meer zal vinden. De angst dat je alleen achterblijft.   

De oorzaak 

De oorzaak ligt vrijwel altijd in echt verlaten zijn in het verleden. Een verlies op jonge leeftijd, soms letterlijk, soms door een scheiding. Een van de ouders die voor korte of langere tijd niet meer in beeld was. Maar ook een einde aan een relatie met goede vrienden of partner of verhuizing van een goede jeugdvriend. Maar ook een ouder die niet fysiek wegging maar zich emotioneel terugtrok als je iets verkeerd deed of te druk was met zichzelf en nooit voor je opkwam. Met als gevolg het alleen moeten of gaan uitzoeken.   

Gevolg

Er zijn verschillende manieren waarop mensen hiermee omgaan. 

1) omdat je logischerwijs bang bent dat je weer verlaten wordt, ga je juist erg hangen aan anderen om er maar voor te zorgen dat iemand niet weggaat. Je bv. ongerust maken als je een tekstbericht hebt gestuurd en iemand heeft het gelezen maar antwoord niet en vervolgens acht berichten sturen. Claimen van mensen uit angst het contact te verliezen.

2) Je raakt wel van streek omdat je tekstbericht niet beantwoord wordt maar zegt dat het niet uitmaakt. Je zegt “het geeft niet hoor”. Je past je aan om de pijn en ongerustheid te proberen te vermijden door het gevoel te onderdrukken. Soms lijkt dit geheel onbewust te gaan. Vaak kom je in gesprekken ook niet tot de kern, je blijft eromheen draaien. Als de ander je maar leuk blijft vinden, maar wat jij wil laat je niet aan bod komen.  

3) Je hebt ooit besloten om je juist helemaal niet meer te hechten aan iemand en zogenaamd niemand nodig te hebben omdat vroeg of laat iemand je toch verlaat. Je durft niemand te vertrouwen en dichtbij te laten komen. Niet dat je niet aardig bent tegen mensen maar je laat ze gewoon niet echt dichtbij komen. Hierdoor zijn je relaties meestal oppervlakkig omdat je amper je kwetsbaarheid en eigen ik durft te tonen en zo op afstand blijft. Veilig maar ook erg eenzaam. Vaak is er sprake van ontkenning omdat de waarheid te pijnlijk kan zijn en soms ligt er een niet afgerond rouwproces aan ten grondslag.   

4) Je wordt boos als je het gevoel krijgt dat iemand je zou kunnen gaan verlaten of gevoelens minder worden. Als je partner boos is, of je baas niet blij met je project ga je in de aanval. Je gaat in de tegenaanval en beschuldigt anderen ervan de schuldigen te zijn. Dit moet echter niet verward worden met het aangeven van je grenzen. Dit is meer een strategie om de ander op afstand te houden om de eigen pijn niet te hoeven voelen. 

Je kunt ook al naar gelang de situatie een andere strategie kiezen maar meestal is er wel een voorkeur. Altijd blijft er onder die gevoelens die hunkering naar echte connectie met iemand, wederzijds begrip en erkenning.  

Het gevaar

Er gebeurt precies wat je al dacht. Je partner gaat inderdaad weg omdat je geen echte connectie aangaat, of te veel drama veroorzaakt. Je baas ontslaat je vanwege je agressieve aanpak. Je vrienden weten niet goed wat ze aan je hebben omdat je nooit echt lijkt te zeggen wat je denkt en je nooit eens kwetsbaar op durft te stellen. 

 

De angst voor afwijzing

Afwijzing en verlatingsangst zijn een beetje familie van elkaar. Verlatingsangst gaat over verlating en verlies, afwijzing is vermeden worden. Het gaat niet alleen over iemand de rug toekeren maar ook over kritiek, veroordeling, niet goed genoeg zijn in de ogen van anderen. En niet om je gedrag maar om wie je bent. 

De oorzaak 

Kritische ouders en leraren of andere autoritaire personen die je in het verleden het gevoel hebben gegeven dat je jezelf moest schamen en je schuldig moest voelen om wie je bent. Dit maakt je niet alleen gevoelig voor kritiek en afwijzing van anderen maar vaak slaan deze stemmen ook naar binnen waardoor je ook steeds kritiek op jezelf hebt en niet aan je eigen verwachtingen voldoet. Vaak ben je jezelf er helemaal niet van bewust dat die innerlijke stemmen helemaal niet van jou zijn en soms ook wel. 

Gevolg

Net als bij verlatingsangst kun je jezelf beschermen tegen afwijzing door afstand te houden in relaties, oppervlakkig te blijven. Of juist aanvallend te reageren, andere afwijzen voor ze jou kunnen afwijzen. Ook de angst dat mensen door je heen kijken en zien dat je toch niet zo goed bent kan een grote rol spelen, immers is je altijd verteld dat je niet goed genoeg bent, dus hoe goed je ook functioneert, dat kan niet kloppen. Het beeld dat het een kwestie van tijd is, voor mensen hier doorheen kijken, zien dat je toch niet zo goed bent en je afwijzen kan hardnekkig zijn. Innerlijke stemmen kunnen de boventoon gaan voeren zoals: “dat kan ik toch niet”, “daar ben ik niet slim genoeg voor”, “dat verdien ik niet”. Vaak draag je een masker in verschillende situaties die je gevoelens verbergen. Achter het masker ben je vaak eenzaam terwijl je juist hunkert naar echte connectie en verbondenheid. 

Het gevaar

Anderen zien alleen het masker en krijgen nooit de echte jij te zien waardoor al je relaties oppervlakkig blijven. Je zelfkritiek en de hoge verwachtingen die je jezelf oplegt maken je kwetsbaar voor stress en verslavingen, zoals drugs, alcohol, eetproblemen, porno en zelfmutilatie. Er gebeurt precies waar je zo bang voor bent. Anderen gaan weg omdat je ze niet dichtbij genoeg laat komen om je te leren kennen. 

 

De angst om te falen

De angst om te falen is eigenlijk afwijzing en angst om verlaten te worden ineen. Het gaat niet zozeer over anderen maar vooral over jezelf. De verwachtingen van jezelf zijn hoog. Er is veel zelfkritiek en mogelijk ook sprake van perfectionisme. Het perfectionisme kan weer leiden tot uitstelgedrag

De oorzaak

Het gevoel hebben gekregen alleen iets waard te zijn bij goede prestaties, vaak gaan deze prestaties over hoge cijfers, geld, titels en succesvol zijn en minder over plezier in wat je doet en voldoening. Soms zit daar een succesvolle ouder boven of hoge verwachtingen van ouders. Wat men waard is, is gaan afhangen van succes aan de buitenkant. Aangezien dit nooit genoeg is, leidt dit tot zelfkritiek. 

Gevolg

Het leven van een workaholic of een perfectionist is zwaar. De enige manier om van dat gevoel af te komen is nog harder werken, nog meer doen maar het is nooit genoeg.

Het kan ook compleet de andere kant opgaan, de faalangst maakt dat iemand vastloopt, niets meer doet en het gewoon opgeeft. Het maakt ook allemaal niet uit. Een alles of niets manier van denken. 

Het gevaar

Perfectionisme holt je uit, je kans op een burn-out is groot maar blijft ook na een burn-out aanwezig als je de onderliggende mechanismen niet begrijpt. Vaak is er ook een verslavingsgevoeligheid. Alles om even dat gevoel te verdoven. Doordat alles zo naar buiten gericht is, is er weinig echte connectie met jezelf of anderen. Je laat in feite anderen jouw leven bepalen. Er is een risico op depressie. Ook hier krijg je waar je juist bang voor bent. Je kunt nooit beter zijn dan de torenhoge standaard die je jezelf steeds oplegt en het voelt daardoor alsof je steeds opnieuw faalt. 

 

Fysiek geweld/verwaarlozing, seksueel misbruik, emotionele verwaarlozing/geweld of een sterk controlerende omgeving

Terwijl verlatingsangst en afwijzing vooral gaan over anderen die bij je vandaan gaan en faalangst veelal een strijd in jezelf is, gaan misbruik en controle juist over ingesloten worden, niet kunnen wegkomen van, over grenzen gaan, (soms letterlijk) geweld worden aangedaan. Het maakt je gevoelig voor mensen die dichtbij komen, je vertellen wat je het beste kunt doen, zelfs als ze de beste bedoelingen hebben. Je hebt behoefte aan ruimte. Het maakt je volgens de nieuwste inzichten, vaak ook blijvend gevoelig voor stress en stressreacties met daarbij behorende lichamelijke gevolgen zoals hart- en vaatziekten, darmproblemen, luchtwegen, depressies en angst gerelateerde klachten. Er zijn lijsten beschikbaar die je kunt invullen waar het aantal ACE’s (Adverse Childhood Experiences) een indicatie kunnen geven van eventuele klachten. 

De oorzaak

Ouders en andere figuren met autoriteit die fysiek, seksueel en/of emotioneel misbruik maken van ongelijkheid in leeftijd, kracht en/of autoriteit. Ook emotionele verwaarlozing behoort tot dit rijtje, een niet te onderschatten en veel voorkomende gebeurtenis met enorme impact. Hier wordt gelukkig steeds meer onderzoek naar gedaan. 

Je gaat de wereld bekijken als een plek waar iedereen je pijn kan doen, waar je op je hoede moet zijn, je antennes hebben besloten altijd aan te staan. Het maakt dat je stress systeem eigenlijk altijd op verhoogde paraatheid staat met alle lichamelijke gevolgen van dien.   

Gevolg 

Je bent super waakzaam op iedere vorm van controle, kritiek en/of schending van je lichaam of grenzen. Als deze normen of grenzen overschreden worden ben je sterk geneigd uit te vallen om jezelf te beschermen. Het is jij tegen de wereld. 

Of je weet juist niet meer waar de grenzen nou precies liggen. Bij iedere keer dat je grenzen overschreden worden, sluit je je af. Je wordt als het ware een expert hierin. Je zorgt dat niemand dichtbij je kan komen. Fysiek, emotioneel of beiden. Verdoving en gevoelloosheid op dit soort momenten is je niet vreemd, soms zelfs een gevoel van ‘er niet meer zijn’. Je hebt een sterk, vrijwel ondoordringbaar masker ontworpen dat zich voordoet als alles zelf wel kunnen, niemand nodig hebben. Dat is in ieder geval de indruk die je anderen kan geven hiermee. 

Het gevaar

Deze isolatie maakt je eenzaam, maar je voelt het zelf lange tijd niet echt zo, je ziet jezelf als een sterke rots. Je vertrouwt maar enkele mensen en zelfs aan hen twijfel je en neem je regelmatig afstand. Zo gebeurt er vaak wat je al denkt te weten; door jouw controle en afstand te houden, trekken anderen zich terug. Ze kunnen geen connectie met je krijgen waardoor jij weer kan zeggen dat anderen niet te vertrouwen zijn. 

 

Meestal is er geen sprake van een van deze angsten maar meerdere. Wat ze gemeen hebben met elkaar is angst. Ze worden allen gedreven door (oude) emotionele wonden, die deze angsten hebben veroorzaakt.

 

Jezelf bevrijden van de angst

Het is erg belangrijk om te onthouden dat dit reacties zijn op iets dat getriggerd wordt door iets dat ooit gebeurd is. Het gebeurt dus niet nu, de echte gebeurtenis ligt in het verleden. Misschien wel een heel ver verleden en komt niet meer terug. Maar hierdoor ben je, op alles wat hierop lijkt of dreigt te gaan lijken, gaan reageren alsof het nog steeds gebeurt. Wat vroeger zo goed hielp, is zich tegen je gaan keren. 

Het kan belangrijk zijn om het eens vanuit een groter perspectief te gaan bekijken. Wat is de kwaliteit van je relaties, wat zorgt voor de grootste triggers, zijn je reacties reëel of niet? Wat is jouw grootste angst? Wat triggert je het meest? En hoe ga je daarmee om? Hoe hou jij mensen op afstand? Is dit ook wat je werkelijk wil of wil je diep van binnen wel graag die diepere connectie met iemand maar houdt angst je tegen? Het kan heel veilig lijken maar in werkelijkheid kunnen mensen niet zonder elkaar en zonder die diepere connectie met in ieder geval een aantal mensen. 

Als je dit duidelijk hebt voor jezelf, zijn er wat dingen die je kunnen helpen:

1. Richt je even niet op de anderen maar op de angst zelf

Probeer niet direct te reageren als die emotionele wond geactiveerd wordt maar let eens op jouw reactie zodra het gevoel opkomt. Dit is vooral om je brein te trainen om bewust te worden dat het defensief of kritisch wil reageren of als je paniek voelt opkomen of het gevoel van terugtrekken en niets meer kunnen horen omdat het emotionele deel van je brein de boel wil overnemen. Registreer de gevoelens en vraag je af of deze gevoelens je dienen of dwars zitten.

2. Zorg dat je angst zakt

Wat? Hoe dan? Door je angst niveau te verlagen. Het angstig geworden deel van je brein zal je vertellen dat je jezelf vooral moet richten op de partner, je baas of de fout die je gemaakt hebt. Probeer jezelf eens te richten op het verminderen van je angst door een stukje te gaan lopen, adem eens 10x in en 2x zo lang uit, luister naar muziek etc. 

3. Los het probleem op

Nu je rustiger bent, is het tijd om het wat meer rationeel te bekijken en er wat aan te doen. Zorg voor een gezond en eerlijk gesprek met je partner, vrienden of baas over de zorgen die jij je maakt en de eventuele zorgen die zij zich maken. Probeer die oude beelden en reacties opzij te blijven schuiven. Of vertel eerlijk dat je je zorgen maakt, niet meer kunt luisteren op bepaalde momenten of dat je je best doet om op die momenten je gedachten niet met je aan de loop te laten gaan. Vertel ook wat je nodig hebt. Richt je op het oplossen van het probleem. 

Ja, de kans dat die bedreigende gevoelens naar boven komen is groot. Maar je doel is om op een andere manier te reageren. Je kunt het ook eerst voorbereiden, dingen op papier zetten of eerst een inleidende mail sturen. Het doel is om te leren op een meer volwassen manier te reageren.

4. Probeer je manier van omgaan met dingen te veranderen

De eerste drie stappen helpen je om door een emotionele crisis heen te komen maar dan? Het is belangrijk om je manier om met dingen om te gaan te veranderen om zo de onderliggende wonden te helen en te stoppen met het jezelf saboteren. Het kan ook zijn dat je daar professionele hulp bij kan gebruiken.  

Dus of je nu een perfectionistische inslag hebt of snel kritisch bent op jezelf, of het liefst emoties vermijdt, maak het veranderen hiervan een persoonlijk doel. Experimenteer met fouten maken of minder doen dan je normaal zou doen of laat eens een kwetsbare kant van jezelf zien. Laat eens wat meer die kritische stem los en vertel jezelf dat je het goed doet, dat het niet het einde van de wereld is, dat je ok bent zoals je bent. 

Maar misschien word je juist boos en val je eerder aan om afstand te creëren of misschien zet je jezelf juist ‘uit’ en hoor en voel je de ander niet meer. Wat ook je huidige voorkeur is, probeer juist eens meer woorden te geven aan wat je werkelijk voelt en deze te uiten. Het helpt namelijk niet om steeds al die oude verdedigingszinnen naar de ander te gooien om je doel te bereiken. Maar eerlijk vertellen wat je voelt, helpt vaak wel. Of zelf eens iets ondernemen als dit hetgeen is dat je zo spannend vindt. 

Het maakt ook niet zoveel uit waar je begint, en je kunt het overal en altijd doen zodra je het gevoel krijgt dat je weer in je oude patronen stapt. Het is veel makkelijker om controle te krijgen over je angsten als jij degene bent die bepaalt hoe je gedrag zal zijn. Wat de angst en verdedigingsmechanismen van de ander gaan doen, is niet jouw verantwoordelijkheid. Maar de kans dat de ander veel minder heftig reageert op een open, eerlijk en authentiek antwoord van jou is groot. Een zin als; “jij zorgt dat we iedere keer weer in de problemen komen” zal een hele andere reactie oproepen als: “ik raak in paniek iedere keer als jij je terugtrekt en ik je niet meer lijk te kunnen bereiken”. Bedenk wel dat dit niet van de ene op de andere dag meteen geheel succesvol is. Het is iets nieuws dat je jezelf eigen gaat maken en niet iets dat je zomaar kan zonder dat je hiervoor mag oefenen. Doe het rustig aan en wees lief voor jezelf.

5. Neem af en toe eens wat risico

Het oefenen maakt dat je oude patronen gaat doorbreken. Neem af en toe eens wat risico, kleine beetjes. Je zult merken dat je er sterker door wordt en je zelfvertrouwen gaat toenemen. 

6. Vraag hulp

Ja, het klinkt allemaal veel makkelijker dan het is. Je probeert letterlijk de bedrading van je brein te veranderen en oude patronen die je met de beste intenties hebben geholpen te overleven te veranderen. Het kan helpen om hulp te krijgen van een therapeut of een goede vriend die je vertrouwt, die je door de stappen heen kan helpen, iemand die emotioneel betrokken is en die je helpt om door die emotionele laag heen te worstelen, je aan te moedigen en te helpen om daadwerkelijk ook de stappen te nemen. 

De sleutel om je angsten en zelfsabotage te veranderen ligt in het kijken naar waar het vandaan komt, te erkennen dat het ‘oud zeer ’is, en wat je precies doet om vervolgens bewust stappen te nemen om deze patronen te veranderen. 

Onthoud dat het er niet om gaat of je het goed doet, maar om te oefenen het anders te doen en voor jezelf een betere manier te vinden. 

Het kan echt helpen om hulp te zoeken bij het vinden van de onderliggende patronen, deze bewust te worden en hier afscheid van te nemen. 

Marjolein Prins is therapeut bij Praktijk Inspire to Be voor psychosociale begeleiding en hypnotherapie.  www.inspiretobe.nl

Prikkelbare Darm Syndroom en werk

Heeft een van jouw werknemers last van PDS? Of ben je werknemer en heb je zelf last van PDS? Dan kan het voorkomen dat er sprake is van hoger ziekteverzuim dan mensen zonder deze aandoening. PDS, Prikkelbare Darm Syndroom, kenmerkt zich door oa. buikpijn, darmklachten maar ook stressgerelateerde klachten. Er is niet bekend waarom en hoe mensen dit krijgen. Wat we wel weten is dat er sprake is van overgevoeligheid op de brein-darm as. Onze breinen en darmen communiceren met elkaar oa. door middel van signalen van een van onze grote zenuwen, de nervus vagus. Bij PDS lijkt het soms alsof de walkie-talkie oververhit is of de batterijen het juist niet goed doen. Deze overgevoeligheid kan opspelen door bepaalde voeding maar vrijwel ook altijd door stress.

“Hypnotherapie is van oudsher een medisch vak. Zo wordt hypnose onder andere ingezet bij pijnbestrijding en lichamelijke gevolgen van stress. In de huidige vorm van hypnotherapie wordt gewerkt met hypnose en moderne therapeutische gesprekstechnieken. De therapie bestaat uit gesprekken met een therapeut waarbij u gebruik leert maken van hypnose”

Hypnotherapie kan ervoor zorgen dat de gevoeligheid van de darmen afneemt en het samentrekken wat minder hevig wordt. Ook heeft het invloed op dat deel van de hersenen dat pijn regelt. Dat wordt minder actief waardoor diegene minder pijn voelt. Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat bij maar liefst 80 procent van de mensen met PDS de klachten na 6 tot 12 hypnotherapiesessies aanzienlijk verminderen en een groot deel is zelfs klachtenvrij. Hoe fijn is dat! In drie maanden tijd een enorme vermindering van de klachten (en vaak al eerder). Zeker aangezien deze vermindering jaren aanhoudt. Is daarmee de PDS verdwenen? Nee helaas niet, de overgevoeligheid blijft, maar de klachten verdwijnen bij 80 procent wel. Dit betekent bij die 80 procent ook een aanzienlijke vermindering van het ziekteverzuim.

Een plus voor zowel werknemer als werkgever. Het kan dus interessant zijn om daar eens naar te kijken.

Meer informatie? http://www.inspiretobe.nl

Examen hulp!

Examens? Problemen om dingen te onthouden? Doe als de oude Grieken en pak de rozemarijn eens uit de keukenla en ruik er regelmatig aan tijdens het leren. Of gooi wat in je water! In een kamer die naar rozemarijn ruikt, onthoud je beter wat je straks nog moet doen. De geur en het drinken van rozemarijn verbetert het geheugen. Dat blijkt uit verschillende onderzoeken van de University of Northumbria.

Verschillende testen met de geur van rozemarijn

De deelnemers moesten verschillende testen doen waarbij ze niets wisten van de verspreiding van de geur van rozemarijn. In de testen met rozemarijn in hun water werd dit hen niet van te voren medegedeeld.

1,8-cineool in rozemarijn

Uit eerdere onderzoeken bleek dat het bestandsdeel 1,8-cineool in rozemarijn wel eens de oorzaak zou kunnen zijn van het beïnvloeden van het geheugen waardoor besloten werd hierop te testen.

Verbetering van het geheugen

Het bloed van de deelnemers aan het onderzoek werd bekeken en zij bleken inderdaad een verhoogde concentratie 1,8-cineool in hun bloed te hebben. Alleen het ruiken van de geur veroorzaakte al een verhoging in de bloedwaarden. De onderzoekers sluiten echter niet uit dat een combinatie van bestanddelen in rozemarijn zorgt voor het verbeteren van het geheugen. Ook de ontstekingsremmende werking van rozemarijn wordt niet uitgesloten.

Ook mogelijk remmende werking op Alzheimer

De onderzoeksresultaten bieden mogelijk aanknopingspunten voor de behandeling van mensen met geheugenproblemen waarbij ook gekeken wordt naar een mogelijke remmende werking van Alzheimer.

Vind je een plantje teveel gedoe om onder je arm mee te nemen? Je kunt ook een flesje geconcentreerde Rozemarijn essentiële olie bestellen waar de onderzoekers ook mee werkten.

Bestel dan meteen een flesje Peppermint mee om wakker te blijven tijdens het blokken!

Ook je geheugen verbeteren?

Rozemarijn en 1.8-cineool en het geheugen:

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3736918/#!po=0.847458

Drinken van water met rozemarijn extract:

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/m/pubmed/30318972/

Rozemarijn en Alzheimer:

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4749867/

Verschillende onderzoeken Rozemarijn en geheugen:

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/m/pubmed/?term=rosemary%20memory&page=2

Stop met het saboteren van jezelf!

Vol met mooie dromen en doelen maar steeds loop je vast of komt er weer iets anders op je pad waardoor je afdwaalt van wat je wil?

Met AFT haal je makkelijk al die beren van de weg

Word je gek van al die beren op de weg? Aroma Freedom Technique (AFT) helpt je vrienden te worden met die beren en het pad netjes te maken.

Wat je ervaart worden ook wel belemmerende overtuigingen genoemd en zijn eigenlijk altijd negatieve gedachten, meningen, emoties, gebeurtenissen en oordelen, die zich in de loop der jaren ergens in jouw brein hebben verankerd.

Je kunt je blokkerende gedachten oplossen met geur

Dr. Benjamin Perkus, een Amerikaans psycholoog heeft de verschillende technieken die hij in zijn praktijk gebruikte, gecombineerd met zijn kennis en ervaring met essentiële oliën. De stappen van het AFT-protocol gecombineerd met de speciale essentiële oliën zorgen dat je blokkerende gedachten oplossen en veranderen in de positieve richting die jij graag wilt en jij nodig hebt om je doel te bereiken.

Er is een sterke connectie in je brein tussen reuk en gedachten

De oude, in de loop der jaren opgebouwde negatieve gedachten, meningen en emoties, gebeurtenissen en oordelen kunnen gewijzigd worden door middel van de essentiële oliën die door geurmoleculen rechtstreeks in verbinding komen met de Amygdala en Hippocampus, delen van jouw brein waar respectievelijk jouw gevoelens en emoties huizen en waar jouw herinneringen en negatieve gedachten opgeslagen liggen.

Echt waar? Jazeker. Reuk gaat rechtstreeks naar deze oeroude centra’s in je brein in tegenstelling tot jouw andere zintuigen, zij gaan eerst via andere delen van je brein, de delen die afwegingen maken.

Geurmoleculen komen in de neus op het reukslijmvlies terecht. Vanaf hier wordt er een signaal doorgestuurd via de reukzenuw naar het reukstation in de hersenen. De reukgebieden zijn nauw verbonden met het limbisch systeem, het emotie- en herinneringscentrum van de hersenen. Hierdoor zijn geuren van belang bij de beleving van emoties en het ophalen van herinneringen. Dat herken je vast wel. Je ruikt iets en je bent zo weer terug in die situatie.

Omdat het zoveel invloed heeft op je brein is het belangrijk natuurlijke geuren te gebruiken

Alle AFT practitioners werken op verzoek van Dr. Perkus alleen met de etherische oliën van Young Living omdat deze de hoge mate van kwaliteit en puurheid bezitten die nodig is om dit proces goed te kunnen doorlopen. In April 2018 heb ik de opleiding voor gecertificeerd Aroma Freedom Technique (AFT) practitioner afgerond.

Het zal je verbazen hoe eenvoudig het werkt

AFT sessies kunnen zowel in persoon, als online of zelfs via de telefoon gehouden worden en duren ongeveer 45 minuten. Indien nodig zal ik, in overleg met jou, andere technieken integreren mocht dat de therapie ten goede komen.

Heb je interesse om door middel van een AFT sessie jouw doel scherp te stellen en ervoor te gaan? Neem dan contact op via afspraak@inspiretobe.nl

Prijzen en opmerkingen:

45 minuten AFT online of in mijn praktijk* is 60 euro (excl olie samples bij online mocht je de oliën niet in huis hebben)

Groepsessies 27,50 per persoon bij min. 4 personen.

Schaf je bij mij een starterpakket van Young Living aan met 12 essentiële oliën en een diffuser, dan krijg je 1 sessie gratis.

*AFT kan ook onderdeel uitmaken van de normale hypnotherapie sessies van Inspire to Be. Therapie-sessies zijn 90 euro voor volwassenen en duren 75 minuten. Heb je een aanvullende verzekering? Afhankelijk van jouw aanvullende verzekering wordt een deel hiervan vergoed door de ziektekostenverzekeraar. Er worden bij hypnotherapie sessies géén extra kosten verrekend voor essentiële oliën mocht AFT een onderdeel uitmaken van de therapie.

FoMo de Fear of Missing Out

FOMO, the Fear Of Missing Out

oftwel de angst om iets belangrijks te missen

Verdrietig zat ze tegenover me in de praktijk. Iedereen van haar leeftijd had al een gave baan en carrière en was al een jaar op reis geweest en zij zat nog steeds in het laatste jaar van haar studie mopperde ze. Nu had de huisarts ook nog gezegd dat al die vage lichamelijke klachten en haar paniekaanvallen toch wel sterk konden wijzen op een burnout. En nu zat ze tegenover me. Ik nam haar een kleine test af voor burnout klachten en ze scoorde hoog. Van allerlei vage ontstekingsklachten tot sterk verminderde concentratie en vermoeidheid en toch maar niet kunnen doorslapen. En de klachten waren er al meer dan een jaar. Nou ja, als ze eerlijk was al langer, eigenlijk al sinds het begin van haar studie. En nu kon ze echt niet meer.

De zware studie Marketing en Communicatie, de studentenfeesten en commissies waar ze in zat, de band waar ze in speelde en waar ze ook nog de optredens voor regelde, begonnen hun tol te eisen. Ik kan een burnout er gewoon echt niet bij hebben zei ze. Ik heb hier gewoon echt geen tijd voor.

Steeds meer jonge mensen met een burnout

Ik merk in mijn praktijk dat ik steeds meer zeer jonge mensen krijg met burnout klachten. Nog steeds zie ik de veertigers en vijftigers die hebben meegekregen dat ze zelf vooral ‘niet moesten zeuren, en doorgaan’ en dan vaak vastlopen in hun eigen ‘moeten’. Maar ik zie de afgelopen jaren ook veel studenten, jonge moeders en dertigers met een beginnende of volledige burnout. Ondanks hun drukke schema’s willen ze alles perfect doen. De perfecte relatie, de perfecte baan en carrière, het perfecte moederschap. Uiteraard benoemen ze dit eerst niet zo, maar als ik doorvraag komt er heel vaak de angst en/of het verdriet naar boven om niet aan het mooie plaatje te voldoen dat ze in hun hoofd hebben.

Voldoen aan het perfecte plaatje

Wat is dat mooie ‘perfecte’ plaatje dan? Het ideaalbeeld wordt tegenwoordig vaak gevormd door social media. Vroeger waren het een handvol met bladen en je omgeving die jou een beeld schetsten waar je, volgens de door de maatschappij bedachte norm, aan moest voldoen maar nu lijkt het veel indringender en alom aanwezig.

We kennen het natuurlijk allemaal wel, het gevoel dat je misschien toch wel naar die borrel of dat ene feestje had moeten gaan terwijl je lekker op de bank ligt. En dan zie je die foto langskomen op Facebook, Insta of Snap en krijg je toch dat onrustige gevoel dat je eigenlijk daar ook had moeten zijn.

Het wordt FOMO genoemd, Fear Of Missing Out oftewel de angst om iets te missen. Het is nog niet zo lang een psychologisch begrip en daarom zul je het nog niet zo snel in de officiële literatuur vinden. De toename van Social Media zorgt er echter voor dat we veel meer kunnen zien via Facebook, Twitter, Instagram en Snapchat waardoor we vaak op de hoogte zijn wat onze vrienden, kennissen en anderen aan het doen zijn.

Tja vertelde ze, misschien was het beter geweest om eerder wat bezigheden te laten vallen maar dan had ze ook zoveel mensen moeten teleurstellen en had ze zoveel moeten missen. Als kind was ze een jaar ziek geweest en veel thuis moeten zitten en veel moeten missen, nu wilde ze dat niet meer. Nu ze er over nadacht voelde ze zich eigenlijk altijd heel ongemakkelijk als ze nee moest zeggen tegen een feestje of een bijeenkomst. Vaak ging ze dan toch proberen om afspraken te combineren om maar niets te hoeven missen.

Volgens psychologen heeft de Fear Of Missing Out veel te maken met bang zijn ergens niet meer bij te horen en word je hier eerder door getroffen als je gevoelig bent voor vergelijkingen en minder gelukkig en tevreden met je leven bent.

Mijn cliënt bleek uiteindelijk veel liever succesvol te willen worden met haar band dan haar studie voort te zetten. Eigenlijk had ze veel liever een andere richting willen volgen. Nu ze daar achter was, bleek het veel makkelijker om ook nee te zeggen tegen allerlei feestjes en plichtplegingen, dan toen ze zich vastzette in het moeten doorzetten in een richting die ze eigenlijk niet wilde. Ze is haar droom gaan volgen.

Nu heeft iedereen natuurlijk zijn eigen redenen maar er zijn wel wat algemeenheden om het FOMO gevoel te verminderen:

Kijk eens eerlijk en goed naar je Social Media gedrag. Waar kan het minder? Moet je echt bij iedere ‘beep’ gaan kijken of kun je beginnen met 4x per dag en dit terugbrengen naar 2x per dag een kwartier?

Kies voor wat je wel doet op dat moment, oftewel leef in het moment en wees daar blij mee.

Kies voor LOMO, de Love of missing out! Wees dankbaar voor wat je allemaal al in je leven hebt. Lieve mensen om je heen, je huisdier, leuke hobbies etcetera.

Een dankbaarheidsdagboek kan helpen. Er is aangetoond dat even stilstaan bij wat je iedere dag blij en gelukkig maakt, goed voor je is.

Plaats Social Media posts altijd in perspectief. Die lachende gezichten op die perfecte foto kunnen een seconde na het nemen van de foto wel anders zijn. Het is maar zelden dat mensen een foto zonder makeup en hun haar in de war, in pyama, uitgezakt op de bank op Social Media zetten, en toch doen we dat allemaal.

Mocht je het toch lastig vinden, bedenk dan eens of er iets in de weg zit. Ben je niet meer tevreden over sommige delen van je huidige leven? Zou je graag iets anders willen?

Probeer eens op papier te zetten wat je wel graag zou willen of zoek een coach die je daarbij kunt helpen.

Groetjes, Marjolein http://www.inspiretobe.nl

Visualiseren kun je leren

Nieuw bij Inspire to Be! Tegenwoordig zie ik het steeds vaker staan in bladen en kranten en hoor je het in het bedrijfsleven: “je moet dat visualiseren”.

Maar hoe doe je dat nu op zo’n manier, dat het ook effect heeft? Wij Hypnotherapeuten zijn toppers in het maken van visualisaties en daarom bied ik je aan om zelf te leren om visualisaties te maken. In 2x anderhalf uur leg ik je uit hoe je zelf een persoonlijke visualisatie kan maken. Na de eerste avond ga je er zelf mee aan de gang zodat je na deze twee avonden al je eigen mooie visualisatie hebt.

Of je nu bijvoorbeeld beter wil slapen, chocolaatjes wil laten staan of je doelen wil halen, je studie wil verbeteren, meer kunnen ontspannen of je wil jouw sportprestaties verbeteren. Het kan allemaal.

Doe je mee? Voor 60 euro kun je dit voortaan zelf! Dinsdagavond om 20 uur in mijn praktijk in Badhoevedorp. Geef je op via info@inspiretobe.nl onder vermelding van “Visualiseren kun je leren”. Wil je als team leren visualiseren? Dat kan! Dan maken we een afspraak voor de praktijk in Badhoevedorp of we verhuizen naar het BP Sportscentrum in Amsterdam Osdorp op een overeengekomen tijdstip.

In de praktijk Trauma en allergie: Het ongeluk

img_5123

Alle personen uit ‘in de praktijk’ hebben hun toestemming gegeven voor het vertellen van hun verhaal waarvoor mijn dank. De namen en leeftijden zijn gefingeerd en sommige persoonlijke gebeurtenissen zijn weggelaten om mogelijke herkenning te voorkomen. Deze Trauma en allergie serie komt voort uit mijn scriptie voor Hypnotherapie van jaren geleden.

 

Mandy: Over trauma’s die niet ‘lekker in je vel zitten’

 

Mandy is 42 jaar en zegt niet lekker in haar vel te zitten. Ze is onrustig, weet niet goed wat ze wil en heeft last van allerlei terugkerende gezondheidsklachten die door verschillende artsen als somatisch beschreven worden. Terugkerende buikpijn, hoofdpijn, hartkloppingen en vooral een onrustig gevoel. Ze slaapt slecht en heeft last van allerlei nachtmerries. “Ik word er gek van, niemand weet wat ik heb en ik stel me echt niet aan”. Ze houdt haar schouders op een onnatuurlijke manier verkrampt omhoog.

In het intake gesprek komt naar voren dat ze vaak ’s nachts benauwd is wat volgens de arts aan een huisstofmijt allergie te wijten is.

 

Sessie 1: Na een uitgebreide intake vertelt Mandy dat ze erg onzeker wordt van haar lijf. Een vriendin van haar is net overleden aan kanker en ze vraagt zich af of haar ongerustheid daarvan komt. Ze vertelt dat ze die ongerustheid en hartkloppingen al vanaf haar jeugd heeft. Er wordt besloten dat het terugbrengen naar het ontstaan van deze klachten in trance een goed plan is maar dat we voor vandaag alleen een ontspanningsoefening doen. Dat vindt ze fijn. De bodyscan oefening kan haar helpen om  meer bewustwording te krijgen en zelf te voelen hoezeer zij haar schouders omhoog houdt. Na de oefening komt ze zelf terug op de spanning in haar schouders. De vraag of ze ooit iets heeft gehad aan een van haar schouders wordt beantwoord met “niet dat ik weet”.

 

Sessie 2: Mandy heeft veel geoefend met de bodyscan en het maakt dat ze beter kan slapen. Ze geeft wel aan na de oefeningen opeens veel last van haar schouder te hebben. Mandy beantwoordt de vraag of zij dit eerder gehad heeft ontkennend. Omdat haar schouder zich zo aanbiedt, wordt besloten hier wat mee te gaan doen. Ze vindt het prima. Na een verkorte bodyscan gaat Mandy naar de prettige plek van haar voorkeur en van daaruit op het gevoel in haar schouder naar de oorsprong. Het lukt niet. Ze gaat rechtop zitten en zegt dat dit niet werkt. Ze wil terug naar de bodyscan. De vraag of een andere ontspanningsoefening ook goed is, wordt bevestigd. Door een ondiepe ademhaling en het vastzitten van haar schouders en rug, lijkt een Yoga Nidra een goede keuze. Na de Yoga Nidra oefening blijft Mandy nog 10 minuten in diepe rust. Als zij hierna rustig bijkomt, vertelt ze hoe zij zich nu voelt en ze wil wel wat kwijt over de paniek die opkwam bij het oproepen van het gevoel in haar schouder. “Alles in me zei nee, heel eng”

 

Sessie 3: Mandy denkt te weten waar de schouderpijn misschien vandaan komt. En de weerstand om daar in trance heen te gaan.  Ze is een oude vriendin tegengekomen en heeft haar verteld over de sessies. Die wees haar op de schouder en rugklachten die ze had op haar 19e na een auto ongeluk. Mandy weet niet zeker of ze dat indertijd verwerkt heeft. Ze denkt van niet. Er volgt een stortvloed aan korte zinnen. Ze heeft er nooit meer over willen praten, wil het eigenlijk niet weten en denkt dat ze het geblokt heeft. Terwijl Mandy vertelt, begint ze enorm te zweten en worden haar pupillen groot. Er is sprake van duidelijk zichtbare onrust, hartkloppingen en paniekgevoelens die lijken op herbeleving. Mandy geeft aan zich net als direct na het ongeluk te voelen en zij wil dat gevoel niet opnieuw beleven. Er volgt een uitleg over hoe een trauma kan blijven bestaan als dit niet verwerkt wordt. Daarna wordt een oefening gedaan waarbij Mandy benoemt wat zij allemaal voelt en dit rond het woord “ongeluk” schrijft, dat in het midden op een blad papier staat. Het biedt Mandy direct inzicht nu het zo voor haar staat. “Dit zijn al mijn klachten”. Er wordt Mandy verteld dat er specialisten zijn in traumabehandeling en de mogelijkheden om te verwijzen. Mandy geeft aan zich veilig te voelen tijdens de huidige sessies en hiermee door te willen gaan. Er wordt besproken wat de mogelijkheden zijn en wat niet. Een van de mogelijkheden spreekt haar aan en er volgt een uitleg over de driepuntsdissociatie. Net als in een film kan er van een afstand opnieuw naar het ongeluk gekeken worden met Mandy als toeschouwer. We kunnen de afstand tot het ongeluk ook nog verder vergroten door Mandy zelf de filmprojector te laten bedienen. Zij mag dan de film met dat ongeluk stilzetten of voor- of achteruit spoelen. Ze vraagt wat er gebeurt als het haar niet lukt, waarbij de angst om te blokkeren een grote rol speelt. Een mogelijkheid om de therapeut ook een afstandsbediening te geven waardoor deze op haar stemgeluid opdrachten kan uitvoeren voelt veilig. Mandy wil ook graag ‘de studio’ zelf aankleden. Ze wil vanuit haar ‘prettige plek’ kijken. We besluiten het even te laten rusten en ik geef haar het papier mee met de mindmap van ‘het ongeluk’ en alle gevoelens daaromheen.

 

Sessie 4: Eigenlijk was ze niet van plan om te komen, het voelt allemaal te confronterend. Maar nu ze er is, wil ze meteen aan de slag. Mandy vertelt hoe het de afgelopen twee weken is gegaan. Ze was eerst opgelucht dat haar klachten eigenlijk  “maar van het ongeluk waren” en dat dit alles was. Maar iedere keer als ze het wegstopt dan komt het in alle hevigheid terug. Ze vertelt dat ze een paniekaanval heeft gehad in de lift omdat ze er niet uit kon. Ze wil daarom nu aan de slag, anders is ze bang dat het erger wordt. We starten vanuit de bodyscan, die ze zo prettig vindt, om naar haar prettige plek te gaan. Nadat ze hier even geweest is, verhuist Mandy naar een nieuwe prettige plek met wat spulletjes van de oude plek. Ze plaatst er een diaprojector en dan start ze de film na het ongeluk. Mandy kijkt naar zichzelf, ze heeft het overleefd. Ze heeft daar een ontwrichte schouder, flinke blauwe en beurse plekken en verschoven ruggenwervels. Nu wil Mandy wel naar het begin en ze herstart de film. Het is donker en het regent heel hard. In een bocht ziet ze met enorme vaart een auto uit de bocht vliegen en op haar auto afkomen. Haar auto vliegt over de kop en tegen de vangrail. De bestuurder van de auto die haar aanreed, is ernstig gewond. Overal zijn lichtflitsen van ambulances en sirenes van brandweerauto’s in het donker. Ze kan niet zien of ze zelf gewond is. Het duurt allemaal heel lang maar de brandweer zaagt haar uit de auto. Ze wordt nagekeken in de ambulance en een vriendin haalt haar op en brengt haar thuis. Ze ligt veel in bed om te rusten en te helen. Een chiropractor zet haar rug weer recht.

Als Mandy op verzoek wat dichterbij kijkt valt haar de onrust, de buikpijn en de hartkloppingen op. Ze vertelt dat deze klachten allemaal daar zijn ontstaan net als haar allergie door het vele in bed liggen. Ze gaat terug naar de filmzaal en ze stapt in de toeschouwersrol. Ze kijkt de film opnieuw terug en dan stapt Mandy in de rol van de hoofdpersoon. Na de sessie voelt ze zich voor het eerst sinds tijden rustig. Haar gezicht ziet er ook veel zachter uit, net als haar lichaam. In het nagesprek praat Mandy nog wat na over wat de sessie haar gebracht heeft. “Wat raar hè, van die allergie” zegt ze.

 

Na een maand volgt een telefoontje van de cliënt.  Ze heeft opnieuw hartkloppingen. Ik raad haar aan contact op te nemen met haar huisarts en hem ook in te lichten over de ontdekking van haar trauma. Een maand later is er opnieuw contact. Ze is doorgestuurd door haar huisarts naar het ziekenhuis en heeft daar aan de hartspecialist ook doorgegeven dat het jaren geleden begonnen is na een auto ongeluk. De arts kon geen lichamelijke afwijkingen vinden maar stuurt haar wel door naar een psycholoog van het ziekenhuis. Daar krijgt ze EMDR en dat helpt haar ook. Ze vertelt dat haar benauwdheid ’s-nachts van de huisstofmijt al vanaf de sessie weg is.

Bij deze cliënt blijkt hoe belangrijk doorvragen is en al bij de intake te informeren naar eventuele ongevallen en traumatische ervaringen in het verleden.

Inspire to Be is een praktijk voor psychosociale begeleiding en hypnotherapie. Je kunt contact opnemen via http://www.inspiretobe.nl

 

 

Kerst, het feest van herkenning

 

beverage blur candy candy cane
Foto door Pixabay op Pexels.com

De een vindt Kerst geweldig en de ander kan niet wachten tot het weer voorbij is. Al die opgeklopte vrolijkheid doet niet ieder mens goed. Als je in een lastige relatie zit of daar net uit bent of je mist een geliefde dan kan Kerst en Oud & Nieuw een zware periode zijn. Toch is er iets wat we vrijwel allemaal wel herkennen als we naar een verplichte familiebijeenkomst gaan deze dagen, en mocht je geliefden moeten missen dan kijk je hier misschien met weemoed op terug.

Het moment dat je over de ouderlijke drempel stapt of als familie bij elkaar bent, dan ben je zo weer terug in de tijd. Vroeger toen je klein was leerde je al snel wat je moest doen om aardig gevonden te worden, dat extra koekje te krijgen of hoe je onder de afwas uit kon komen zonder dat ze boos op je werden. Of hoe je langer op kon blijven zonder dat ze het merkten. Maar ook dat iedere Kerst na het 4e borreltje opa altijd begon over vroeger en oma altijd riep dat hij geen drank meer mocht en dat ze daar dan ruzie over kregen. Ieder jaar opnieuw. En iedere familie heeft zo zijn eigen vaste spel.

Familiepatronen

Al die patronen zitten er zo diep ingesleten dat als je nu weer binnenstapt, je er niet eens bij nadenkt maar precies weet hoe je je broer of zus kan irriteren (en dat ook doet), welke onderwerpen je echt moet vermijden (en dat vaak niet doet) en hoe ver je kunt gaan bij je moeder. Verder weet je precies hoe je ervoor zorgt dat je niet hoeft te helpen in de keuken. Maar ook herken je direct wanneer je op een ander onderwerp over moet gaan om escaleren te voorkomen. Al die opgebouwde patronen van vroeger spelen zich af als een oude zichzelf repeterende grammofoonplaat.

Dat vertrouwde kan een heerlijk thuiskomen zijn maar is ook de reden dat een groot deel van de westerse wereld zichzelf al zuchtend ieder jaar naar het kerstdiner sleurt.

Hoe komt het toch dat zich ieder jaar hetzelfde toneelstuk kan afspelen?

De Dramadriehoek

Dr. Karpman, een leerling van Eric Berne heeft jaren geleden ontdekt dat we steeds hetzelfde toneelstuk krijgen omdat we ook steeds dezelfde rollen spelen. Dit spel spelen we niet alleen met onze familie maar ook met onze vrienden, in onze relatie en op het werk. Hij noemde het de ‘Dramadriehoek’ en als je het niet kent dan geeft het je een leuke bezigheid om deze Kerst eens te kijken wat er nou precies gebeurd en ook wat je eigen aandeel hierin is. Want er is vaak nergens een plek waar je dit beter kunt zien dan met Kerst.

In de Dramadriehoek zijn er drie hoofdrolspelers die een min of meer vaste manier hebben om met elkaar om te gaan. Dit zijn de Aanklager, Redder en Slachtoffer. Deze rollen hebben een vaste negatieve uitwerking op elkaar maar kunnen ook niet zonder elkaar. Ik stel ze aan je voor:

De rollen

De Aanklager:

Wijst zelf met het vingertje naar de ander maar neemt zelf geen verantwoordelijkheid. Weet altijd alles beter, en zou het zelf allemaal heel anders doen.

Wijst de ander of andermans gedrag (kan ook het bedrijf waar gewerkt wordt of politiek zijn) af, maar neemt zelf ook geen verantwoordelijkheid hiervoor.

  • Het uitgangspunt van ‘de Aanklager’: ik ben OK, jij bent niet OK
  • Beschouwt anderen als minderwaardig en niet vaardig genoeg
  • Negatieve kijk, doet beschuldigend, geïrriteerd en soms arrogant
  • Haalt anderen naar beneden
  • Zegt dingen als ‘Het is ook altijd hetzelfde…!’ en ‘Zo gaat het nooit wat worden….
  • ‘De Aanklager’ neemt geen verantwoordelijkheid voor zijn eigen aandeel

Door te focussen op wat de ander ‘niet goed’ doet zal ‘de Aanklager’ zich beter voelen. Jij zal je op jouw beurt waarschijnlijk schuldig voelen over je eigen gedrag en zo de rol van ‘het Slachtoffer’ aannemen.

Vaak worden we ‘de Aanklager ’als we boos en gefrustreerd zijn en dat hoeft niet eens altijd op de ander te zijn. Teveel opgekropte stress kan er ook toe leiden dat ‘het potje’ leeg moet.

De Redder

‘De Redder’ helpt en ondersteunt je. Niet op een beschuldigende manier zoals ‘de Aanklager’ maar om je te behoeden voor allerlei onheil. Ziet direct waar dingen mis kunnen gaan en geeft je graag advies of onderneemt al actie voor jou en dat alles ongevraagd.

  • Het uitgangspunt van ‘de Redder’: ik ben OK, jij bent niet OK
  • Denkt anderen te moeten helpen vanuit de overtuiging dat zij niet goed genoeg zichzelf kunnen helpen
  • Neemt verantwoordelijkheid over
  • Geeft altijd goede raad en advies in de vorm van oplossingen
  • Zegt dingen als ‘Als je nou eens’, ‘Kijk, ik heb voor jou’, ‘Kom maar, ik doe het wel’
  • ‘De Redder’ denkt graag voor jou en weerhoudt anderen ervan zelf de verantwoordelijkheid te dragen en op eigen benen te staan. Maakt zichzelf hierdoor ook graag onmisbaar.

Wat je vaak ziet is dat ‘de Redder’ wel graag ‘dankjewel’ wil horen voor alles wat gedaan wordt. Gebeurt dit niet dan is de kans groot dat de redder verandert in ‘het Slachtoffer’ of ‘de Aanklager’.

‘De Redder’ valt vaak ten prooi aan het dingen doen voor anderen die hij/zij eigenlijk niet wil en Kersttijd zit daar vaak vol mee. Dingen kopen die je eigenlijk niet wil, etentjes met mensen moeten organiseren wat je toch graag anders had gewild, te weinig vrije tijd, te veel stress en dan hoor je jezelf toch weer zeggen; “kom, ik doe het wel” enz. Zo loopt ook de spanning bij ‘de Redder’ steeds meer op.

Het Slachtoffer

‘Het Slachtoffer’ is onmisbaar in de Dramadriehoek, zonder deze rol valt er niemand te redden of aan te klagen.

Mensen in de rol van ‘Het Slachtoffer’ doen alsof ze hun eigen problemen niet op te lossen. Ze doen hulpeloos, onbeholpen of gedragen zich alsof ze er écht niets aan konden doen. In hun beleving kan er alleen een eind aan het probleem komen als een ander actie onderneemt.

‘Het Slachtoffer’ leunt op de ander, neemt geen verantwoordelijkheid. Hij voelt zich minder dan de ander.

– Het uitgangspunt van ‘het Slachtoffer’: ik ben niet OK, jij bent wel OK

– Zoekt steun, is afwachtend

– Stelt zich afhankelijk op, laat voor zich zorgen, dwingt zorg af

– Heeft anderen nodig om helder te denken en besluiten te nemen

– Laat anderen over zijn grenzen gaan zonder diegene aan te spreken

– Verzint smoezen en uitvluchten (ja, maar)

‘Het Slachtoffer’ zal lang vasthouden aan de overtuiging dat hij niet in staat is zijn eigen problemen op te lossen, ‘ze moeten altijd mij hebben’. Nu voelt ‘de Redder’ zich aangesproken maar is dit al de zoveelste keer, of klinkt het te zielig dan roept dit irritatie op en komt ‘de Aanklager’ aanzetten. Als ‘het Slachtoffer’ geen luisterend oor krijgt dan zie je vaak dat ‘het Slachtoffer’ verandert in ‘de Aanklager’.

Let op ‘het Slachtoffer ’speelt de rol maar is geen echt slachtoffer. Er is hem/haar meestal niet echt iets aangedaan. Maar in die rol van ‘het Slachtoffer’ gaat hij/zij op zoek naar anderen die de rollen van ‘Redder’ en ‘Aanklager’ willen spelen en dan begint het spel.

Het spel

 

IMG_1124

 

Inmiddels heb je het wel door hè, we spelen allemaal wel eens ‘de Aanklager’ of ‘de Redder’ en ook regelmatig ‘het Slachtoffer’. Iedereen heeft deze drie rollen in zich en de rollen zijn omwisselbaar. Als ‘het Slachtoffer’ niet geholpen wordt kan hij bijvoorbeeld veranderen in de Aanklager: ‘ik dacht dat je me zou helpen maar ik kan het net zo goed alleen doen’. ‘De aanklager’ kan op zijn beurt veranderen in ‘de Redder’ of ‘het Slachtoffer’ als hij merkt dat zijn tactiek niet werkt.

Wat valt er nou op aan dit toneelspel?

  • Iedereen probeert wat er echt speelt te vermijden
  • Emoties bepalen het rollenspel: boosheid, angst, verdriet
  • Het blijft zich steeds herhalen, er verandert niets en het frustreert iedereen
  • Niemand neemt de echte verantwoording
  • Het onderliggende gevoel wordt niet uitgesproken. Bang om onze kwetsbaarheid te laten zien, communiceren we vanuit een rol, een niet ok gevoel over onszelf. Een beetje raar maar in plaats van te zeggen wat ons dwars zit of wat we nodig hebben, stappen we liever in die dramadriehoek. Zo blijft iedereen in zijn oncomfortabele rol om het risico van kwetsbaarheid te vermijden.

En we doen het allemaal, het leven zit er vol mee. Sterker nog, films, tv-programma’s, en sprookjes zouden zonder dramadriehoek supersaai zijn. En als je het weet, ga je er steeds meer op letten.

Het moment dat we in deze rollen stappen is het vaak ontzettend lastig om hier weer uit te stappen. De kunst is dan ook om eens te kijken wat er nou precies gebeurd en hoe vaak en hoe snel iemand van rol wisselt. Dan kun je besluiten om er niet in mee te gaan. Probeer ook om er soms de humor van in te zien. Je hoeft dit niet te beperken tot het kerstdiner, maar je kunt ook eens kijken naar je eigen relatie of op je werk of binnen je vriendenkring. Welke rol neem jij bijvoorbeeld vaak aan en hoe reageert jouw partner, collega of vriend/vriendin hier dan op? Komen er situaties voor waarbij jullie steeds dezelfde rollen spelen? Het zijn er vast meer dan je denkt.

Ik wens je fijne Kerstdagen toe!

Het is 1e kerstdag, om twee uur moet iedereen bij oma zijn. Je broer komt weer eens te laat en je tante roept; “dat doet hij iedere keer” (aanklager). “Nou ja, niet iedere keer hoor”: zegt je moeder meteen (redder). Je broer roept vanuit de hal dat hij er niets aan kon doen want de weg was opgebroken (slachtoffer). Vervolgens gaat hij breeduit zitten op de bank en vraagt of er kerstkransjes zijn. Zuchtend gaat je tante op zoek naar de kerstkransjes (slachtoffer) terwijl je moeder meteen roept, nee laat mij dat maar doen, want die voelt de bui alweer aankomen (redder). Tijdens het diner ziet broerlief de spruitjes op tafel komen en zegt: “o nee hè, je weet toch dat ik geen spruitjes lust” (aanklager) waarbij moeders meteen roept: “ja maar bij het recept staan spruitjes” (slachtoffer) en vader zegt dat hij nog wel ergens een potje sperziebonen heeft (redder). Waarop moeders verongelijkt zegt: “ik wil geen sperziebonen uit potjes bij mijn kerstdiner”. (aanklager) “Als hij sperziebonen wil dan krijgt-ie sperziebonen”: schreeuwt je vader inmiddels na wat te veel wijn. (aanklager) “Nou ja, dan moet ik het maar met appelmoes eten” zucht broer (slachtoffer) waarop zijn vriendin direct op zoek gaat naar een potje appelmoes (redder). Tante kan het niet laten om te zeggen “vroeger draaide ook al alles om jou”(aanklager) waarop je oom meteen roept; “zal ik nog wat inschenken voor iedereen?” (redder) Zo gaat het gekibbel nog even door tot je zelf naar huis gaat en bij jezelf denkt: “Het is ook ieder jaar hetzelfde liedje, volgend jaar ga ik op vakantie”.

Praktijk Inspire to be

Inspire to be is een praktijk voor Psychosociale begeleiding en Hypnotherapie. Meer informatie over Marjolein Prins of de praktijk kun je vinden op www.inspiretobe.nl Je kunt ook altijd een afspraak via afspraak@inspiretobe.nl

Prikkelbare darmsyndroom, PDS, een onbegrepen aandoening en hypnotherapie


Volgens de Maag Lever Darm stichting heeft zo’n 5 tot 20% van de Nederlandse
bevolking last van PDS. Niet iedereen komt hiermee bij de (huis)arts en het komt
2x zoveel voor bij vrouwen als bij mannen. Het valt onder de chronische
aandoeningen al kan het bij sommigen ook een tijdje wegblijven.  

Klachten bij PDS

De bekendste kenmerken zijn buikpijn en problemen met de ontlasting. Dit kan
zowel diarree zijn of juist verstopping of een combinatie van beiden. De klachten
kunnen erg wisselend zijn. Van een opgeblazen gevoel, winderigheid, hevige buikkrampen, boeren, ontlasting niet kunnen ophouden tot misselijkheid.  

Ook zijn er bijkomende klachten zoals moeheid, maagklachten, pijn in de rug of
zij of pijn bij het vrijen.

Dan hebben we het nog niet over de psychische klachten die deze aandoening
kan veroorzaken. Hierover zal ik in latere blogs meer schrijven.

PDS een functionele aandoening

Prikkelbare Darm Syndroom wordt een functionele aandoening genoemd. Echt
functioneel lijkt het niet om zoveel last te hebben dat het dagelijks leven er
enorm door verstoord kan raken maar dit is de medische benaming van een aandoening waarbij er bij onderzoek geen zichtbare afwijkingen worden  gevonden terwijl de klachten wel aanhouden.  

Wat heeft stress er mee te maken?

Vaak zien we de klachten erger worden in periodes van drukte en/of stress. Hoe
komt dat nou? Het is gebleken dat mensen met PDS vaak een verstoring hebben
op de hersen-darm-as.

Uit wetenschappelijk onderzoek is gebleken dat bij mensen met PDS de maag en
darmen anders reageren op prikkels van binnenuit en van buitenaf. Het alarm
staat zeg maar niet helemaal goed afgesteld. Daardoor hebben mensen met PDS
daadwerkelijk vaker pijn in hun maag en darmen dan mensen die dit niet hebben.
Zij hebben dit niet met andere delen in het lichaam.
Onze verwerking van prikkels van buitenaf worden verwerkt door onze hersenen
maar hebben ook een weerslag op onze darmen. Waarom op onze darmen? Onze
hersenen en darmen werken met elkaar samen door middel van ons zenuwstelsel
en onze hormonen. Onder invloed van emoties zoals angst, boosheid en stress
worden stoffen aangemaakt en afgescheiden die van invloed zijn op onze darmen
of zelfs aangemaakt worden in onze darmen.  

Als je bedenkt dat wetenschappelijk is aangetoond dat bij mensen met PDS de
maag en darmen veel gevoeliger reageren op prikkels dan kun je misschien
voorstellen dat zich dat bij vrijwel alle vormen van stress dit zich ook sterker uit.  

PDS en hypnotherapie

Het is allereerst belangrijk dat er door een (huis)arts goed is gekeken of het
inderdaad PDS betreft. Er zijn veel gerelateerde ziekten die lijken op PDS. Hiervoor heb je geen hypnotherapie nodig maar medische begeleiding of een
combinatie hiervan.  
De behandeling bestaat uit zo’n 6 tot 10 behandelingen in een periode van 3
maanden. In die drie maanden zien wij elkaar in principe om de week. Dit lijkt lang maar uit wetenschappelijk onderzoek is gebleken dat het zo’n drie maanden
duurt tot de darmen geleidelijk aan weer leren wat hun ‘beste afstelling’ is. 

Iedere sessie duurt iets meer dan een uur. Ze bestaan uit 1) hypnotherapie dit
kan worden aangevuld met 2) lichaamsgerichte oefeningen. Deze zijn gericht op
lichamelijke ontspanning, pijnverlichting, stimulering of kalmering van de darmen. Verder krijg je 3) huiswerk mee. Je krijgt opnamen van de behandelsessies mee om dagelijks te beluisteren. Deze oefeningen duren zo’n  15-20 minuten per dag en kunnen bijvoorbeeld ook ’s-avonds voor het slapen.  

Wanneer kun je starten?

Als je in het bezit bent van een recente medische verklaring van de huisarts of
specialist dat je zeker of zeer waarschijnlijk PDS hebt. (in het geval van een nog af te sluiten medisch traject) 

Er is geen sprake van psychiatrische problematiek zoals een psychose

Als je gemotiveerd bent om van je klachten af te komen!

Maak vandaag nog een afspraak om je PDS aan te pakken

Voor meer informatie of een afspraak kun je contact opnemen met: 

Marjolein van
Inspire to Be via mail afspraak@inspiretobe.nl Eerst eens lezen wie ik ben? Dat kan op www.inspiretobe.nl 

Ik werk ook samen met een diëtiste. 

Meer informatie over PDS en Hypnotherapie is te vinden via
www.pds-therapeuten.nl

De kracht van je gedachten

‘Piekeren is de verkeerde kant op fantaseren’ las ik laatst ergens. Deze uitspraak is zo waar. Maar hoe kun je nou de goede kant op fantaseren? 

Visualiseren

Dit kun je bijvoorbeeld doen door te visualiseren. Ja, maar dan is het nog niet ‘waar’ hoor ik mensen vaak zeggen. 

Je lichaam maakt echter niet zoveel verschil tussen ‘echt’ of ‘niet echt’. 

Doe maar mee aan het experiment: 
Ga rustig zitten en sluit je ogen maar eens een beetje zodat je dit nog net kunt lezen. Stel je voor dat je een mooie gele citroen in je hand hebt die je nu niet kunt zien. Voel maar even aan de schil of deze zacht is of ruw en of deze citroen zwaarder of lichter is dan je had verwacht. Druk nu je vingernagel in de schil en voel een klein beetje citrusolie de lucht in spuiten. En terwijl je al een beetje citroen ruikt haal je een stuk van de schil eraf. Haal maar een stukje van de schil met de witte binnenkant eraf die het sappige vochtige binnenste bedekken. Ruik de geur als je diep in de citroen bijt en proef het zuur ervan. Voel je je speekselklieren werken? 

Je mag nu je ogen weer openen. Als je de citroen duidelijk voor je kon zien begonnen je speekselklieren waarschijnlijk al te werken voor je in de citroen beet. Je zou denken dat dit buiten je bewuste wil gebeurde maar toch begint zich al speeksel te vormen of je gezicht al te vertrekken bij het idee dat je in een zure citroen bijt. 
Beinvloeden je gedachten je lichaam of andersom? 

Lichamelijke reacties kun je ook bewust beïnvloeden door te visualiseren. Dit kun je inzetten om jezelf te kalmeren bij veel stress, sportprestaties te verbeteren, je darmen te kalmeren bij buikklachten of jezelf uit angstgedachten en gepieker te krijgen. 
Het belangrijkste is om het zo ‘echt’ mogelijk te maken. Wat maakt iets nou ‘echt’ voor ons? Net als bij het experiment met de citroen helpt het als je je voorstelt hoe het voelt, ruikt, hoort, eruitziet, proeft. 
Iemand die piekert maakt de beleving ook echt, net zo echt als de citroen in ons experiment. We nemen een sporter als voorbeeld. De sporter die misschien wat lichamelijk vermoeid is en daardoor iets minder presteert kan bv in zo’n negatieve piekerspiraal komen na een mindere prestatie. De kunst is om uit te vinden bij welke gedachte die piekerspiraal nou begint en deze om te buigen naar een positieve spiraal. 
Maakt dit dat je meteen uit zo’n dip bent? Is het zo makkelijk, 5 minuten visualiseren en het lukt weer? 
Ja, ik denk dat dit kan maar niet meteen. Net als je je lichaam moet trainen en voorbereiden op prestaties en de tactiek moet leren van een bepaalde sport zo zal je ook mentaal moeten trainen. Iedere dag. 

Visualisatie en sport

Zit je de laatste tijd in zo’n negatieve piekerspiraal of wil je dit voorkomen? Misschien kan de volgende oefening je helpen. 
We gaan even terug naar de sporter maar je kunt dit natuurlijk ook met momenten doen waarbij je veel stress ervaart. 

Schrijf voor jezelf eens op wat je doet op een wedstrijddag. Hoe sta je op, leg je je spullen klaar, wat eet je, hoe ga je erheen, hoe kom je binnen, wanneer zie je teamgenoten, andere spelers, hoe is het veld enz. 
Maak het zo gedetailleerd mogelijk en schrijf ook op wat je erbij voelt en waar je dat in je lichaam voelt. 

Bedenk hierbij dat je jouw eigen detective bent. Het is belangrijk om alles op te schrijven hoe klein dan ook. Dit is belangrijk omdat je hierdoor kan ontdekken waar jouw ‘negatieve spiraal’ begint om deze straks om te kunnen gaan buigen naar een positieve spiraal. 

Als je dit hebt gedaan schrijf dan op wat je deed op de dag van de wedstrijd van je leven. Heb je die nog niet gespeeld? Verzin deze dan, inclusief wat je bij iedere stap voelt en waar je dat voelt in je lichaam. 

Ga voor jezelf na waar in jouw verhaal de eerste ‘negatieve’ gedachten komen en stel jezelf de volgende vragen: 
Zijn ze waar? 

Is dat echt altijd waar? 

Hoe reageer je/voelt dit als dit waar is? 

Hoe zou het zijn als je dit niet meer zou denken? 

Hoe zou dit voelen in je lichaam? 

Denk je gedachten om.

Train jezelf

Begin met een paar dagen voor een wedstrijd je ‘ideale wedstrijd’ voor te stellen. Het is fijn als je al eerder op die plek geweest bent. Visualiseer ook verschillende weertypen en hoe de grond hierbij veranderd, hoe dit aanvoelt onder je voeten etc. Maak het zo echt mogelijk. 

Helpt dit meteen? Misschien niet, ook hier moet je voor trainen, en soms is het fijn hier hulp bij te krijgen. Het maakt je in ieder geval wel bewust van wat er gebeurd en geeft je de mogelijkheden te zorgen niet verder naar beneden te zakken in negatieve gedachten. 

Besef dat je een heel krachtig wapen hebt dat je voor of tegen je kan laten werken: je eigen gedachten. 
Hier nog twee filmpjes over topsport en visualisatie: 

Erben Wennemars visualisatie

Longoria over visualisatie in baseball
Praktijk Inspire to be

Inspire to be is een praktijk voor psychosociale begeleiding en hypnotherapie. Meer informatie over Marjolein Prins of de praktijk kun je vinden op Inspire To be Je kunt ook altijd een afspraak maken via het contactformulier of rechtstreeks  via afspraak@inspiretobe.nl 

In de praktijk: over trauma en allergie


In de praktijk: De versteende tranen van Leonie. Over trauma en allergie

Alle personen uit ‘in de praktijk’ hebben hun toestemming gegeven voor het vertellen van hun verhaal waarvoor
mijn dank. De namen en leeftijden zijn gefingeerd en sommige persoonlijke gebeurtenissen zijn weggelaten om
mogelijke herkenning te voorkomen. Deze Trauma en allergie serie komt voort uit mijn scriptie voor
Hypnotherapie van jaren geleden. Meer informatie over mij en mijn praktijk kun je vinden op http://www.inspiretobe.nl  
Je kunt ook altijd een afspraak maken via het contactformulier of rechtstreeks via afspraak@inspiretobe.nl

De versteende tranen van Leonie

Leonie is 22 jaar, alleenwonend, relatie, klachten over depressiviteit vanaf
16e
levensjaar, medicatie via huisarts, suïcidepoging, pollenallergie. Slikt
hiervoor een middel van de drogist. Klachten van allergie: jeukende dikke ogen,
tranen, lopende neus.  

Leonie geeft aan niet blij te zijn met het praten bij verschillende psychiaters en psychologen. Ze heeft
slechte ervaringen en wil niet terug. Ze heeft wel medicatie en een goed
contact met haar huisarts. Ze komt bij mij omdat ze ‘dat gevoel’ niet kan
loslaten.  

1e
sessie: Bestaat uit de intake en uitvragen. “Dat gevoel’ blijkt een weeïg
gevoel van niet hier willen zijn, hier niet thuishoren. Het overvalt haar vaak. Bij het zichtbaar maken hoe vaak, komt het volgende naar voren: in
goede tijden een paar keer per maand, tot wekenlang dagelijks in slechte
tijden. Er blijft nog wat ruimte over voor een ontspanningsoefening om Leonie te laten wennen aan mijn stem en trance in het algemeen. Ze vertelt dat ze ontspanning in het dagelijks leven moeilijk vindt.  

2e
sessie: Leonie vertelt dat ze blij is met mijn manier van vragen. Ze zegt
‘je vraagt me om dieper na te denken over mezelf maar geeft geen oordeel en schrijft tenminste niet als ik praat.’ Ik ben blij dat ik vorige keer
alleen bij de intake wat gegevens heb opgeschreven en de rest van mijn aantekeningen pas na de sessie. Ze durft nog iets te bekennen. Ze had in
de intake gemeld dat haar beide ouders nog in leven waren maar vertelt nu dat haar vader suïcide gepleegd heeft toen ze 8 jaar was. ‘Als ik dat vertel gaan ze altijd zo zeuren, daarom heb ik het maar niet verteld.’ Ik besluit ‘niet te zeuren’ maar blij te zijn met haar vertrouwen in mij. Om haar vertrouwen te versterken wordt de resterende tijd besteed aan een  prettige plek oefening (oefening waarin iemand gericht in gedachten mag gaan naar een persoonlijke plek die hij/zij prettig vindt bv aan het strand of in het bos) plus een soortgelijke ontspanningsoefening als in de eerste sessie. Dit
gaat beter dan de eerste keer. De bespreking van het behandelplan wordt
nog even achterwege gelaten.  

3e
sessie: Leonie vertelt dat de prettige plek oefening fijn was. Ze wordt rustig van het geluid van de golven op haar strand. Ze heeft het voor het
slapengaan nog een aantal keren geprobeerd. Als ze zich goed voelde dan
was het fijn maar als ze ‘dat gevoel van hier niet horen’ had, dan was het
spannend en ziet ze ook andere dingen. Ze heeft veel last van haar allergie. Het behandelplan wordt in deze sessie besproken. Samen wordt besloten ‘het weeïge gevoel’ even te onderzoeken en dan weer terug te
keren naar haar veilige plek. Ze gaat heel snel in trance en naar haar veilige plek. Daar aangekomen wil ze niet verder. Het ‘weeïge gevoel’ trekt
aan haar en ze verzet zich ertegen. ‘Het heeft wel met mijn vader te maken hè’ zegt ze. Ze durft niet. Ze komt uit trance en er wordt verder gegaan met EFT (Emotional Freedom Technique). We doen een aantal rondes op de angst voor het weeïge gevoel. We komen uit op de angst om
naar de dood van haar vader te kijken. We eindigen de sessie.  

4e
sessie: na 2x afgebeld te hebben komt Leonie weer langs. Ze voelt zich
goed en is bereid om haar angst onder ogen te zien. Via haar prettige plek
op haar strand reizen we naar het weeïge gevoel. We komen uit op het  moment dat ze op een bankje zit voor haar huis. Ze is uit school gekomen
en opgevangen door de buurvrouw. Er is iets gebeurd en ze wacht buiten
op het bankje. Niemand let op haar terwijl ze daar alleen zit en de ambulance en politie voor haar deur staan. Ze voelt dat er iets heel erg mis is. Een weeïg, misselijkmakend gevoel. Benauwd ook. Ze zit daar als
versteend. Ze wil huilen en roepen maar dat lukt niet. De zon schijnt en de
vogels zingen maar alles lijkt stil te staan. Ze stapt even uit dat kleine 8-jarige meisje van toen en  kijkt naar haar. Dan komen de
tranen. Op mijn vraag wat de 8-jarige Leonie daar nodig heeft, antwoordt
ze: ‘liefde en gezien worden’. Bij het geven van ‘liefde en gezien worden’
aan de 8-jarige Leonie wisselt ze telkens tussen de 8-jarige Leonie en de volwassen Leonie die naar haar 8-jarige ik kijkt. Ze wil
kijken of dat versteende gevoel al weg is door het geven van haar liefde.
Als het versteende gevoel weg is, besluit Leonie dat ze nog niet verder wil
kijken op deze plek. Later misschien. Vervolgens reist Leonie, met haar 8-jarige ik, langs haar verleden naar de tegenwoordige tijd. Samen kijken
ze naar wat ze allemaal bereikt hebben.  

We hebben een lang nagesprek om ervoor te zorgen dat ze goed weggaat.
Leonie voelt zich vreemd, alles is opeens anders. Ze wordt telkens heel
emotioneel bij het idee dat ze liefde kon geven. In de trance voelde het voor haar voor het eerst dat ze liefde kon geven. ‘Ik ben al vanaf mijn achtste jaar versteend’.  

5e
sessie: In het voorgesprek zegt ze spontaan ‘weet je dat mijn allergie weg is en ik denk dat ik ook weet waarom’. Ze vertelt dat ze vanaf de crematie van haar vader niet meer gehuild heeft. Ze was versteend maar
huilde wel van binnen. Mijn allergie lijkt net een soort huilen aan de buitenkant omdat ik dat in het echt niet meer kon. Ze vertelt: ‘ik heb de
afgelopen twee weken meerdere keren gehuild om het verlies van mijn vader en dan krijg ik ook een snotneus, tranen en benauwd.’ Ik sta met  mijn mond vol tanden van zoveel inzicht en wijsheid. Van iemand die afwachtend en bijna stuurs begon, naar iemand die zo zacht en warm is.
Omdat het liefde geven en ontvangen zo emotioneel was vorige keer  besluiten we om het deze sessie te hebben over houden van jezelf. De rest van de sessies met Leonie gaan niet meer over trauma en
allergie maar over haar rouwproces. Er is niet bewust gestuurd naar allergie. Het
gaan vragen naar een allergie in de intake begon als een spontane actie
met een mooi vervolg. Een allergie als een uiting van ‘versteende tranen’
vind ik wonderschoon. Haar allergie is ook in de jaren daarna niet meer teruggekeerd.  

Burn-out? Dat gebeurt mij toch niet.

bestand-26-01-17-00-42-09

Bang, onbegrepen, de grip op mezelf kwijt, paniekaanvallen, hartkloppingen, vergeetachtig, het gevoel dat alles in elkaar stort, prikkelbaar en gevoelig maar ook apathisch, verdoofd en gevoelloos en zo ontzettend moe van alles. Zou het wel een burn-out zijn of is het toch iets ergers? Ik kan toch geen burn-out krijgen, het moet wel iets lichamelijks zijn? Dit zijn een aantal van de dingen waar ik me zorgen over maakte toen ik meer dan 25 jaar geleden een burn-out kreeg.

En ja, dat is allemaal normaal tijdens een burn-out. Ik wilde zo graag een medicijn waarbij het binnen een week over was en ik weer vol gas verder kon. Het goede nieuws is dat het inderdaad ook lichamelijk is, het vervelende nieuws is dat het niet binnen een paar weken over is.

De reden waarom ik mijn persoonlijke verhaal hier opschrijf is omdat ik kan helpen jouw leven weer op de rit te krijgen. Niet alleen omdat ik mezelf ervaringskundige mag noemen en alle verschillende methoden zelf ervaren heb maar ook omdat ik als therapeut inmiddels alle achtergronden van verschillende manieren om uit een burn-out te komen bestudeerd heb.

Niemand is hetzelfde en daarom vind ik een persoonlijke aanpak heel belangrijk want jij bent belangrijk. Meer dan 25 jaar geleden waren er nog geen protocollen voor een burn-out en was een burn-out alleen iets voor Japanse managers van in de 50. Inmiddels weten we gelukkig beter maar toen heb ik heel veel verschillende wegen mogen bewandelen en ontzettend veel onbegrip tegengekomen maar ook veel hulp gekregen. Ik heb hier heel veel van geleerd en dat deel ik graag met je.

Meer dan 25 jaar geleden werkte ik bij een groot bedrijf waar ik vooral gericht was op wat anders kon. Ik was jong, nieuw, nieuwsgierig en totaal niet bewust van enige politieke bolwerken. Wel erg bevlogen en vol passie.

Ik wilde alles wat ik aanpakte vooral goed doen. Thuis was ik nog uren bezig om zaken af te maken of nieuwe ideeën uit te schrijven. Ik nam weinig tijd om goed te eten, daar had ik het te druk voor. Het ging geweldig, ik kreeg de ene na de andere promotie. Mijn relatie raakte in die periode uit.

Hoe hoger ik in de organisatie kwam des te meer kreeg ik te maken met politieke ideeën en beslissingen, beslissingen die effect hadden op de collega’s om mij heen. Ik kon daar niet mee omgaan. Mijn rechtvaardigheidsgevoel en onervarenheid zat mij enorm in de weg. Ik heb altijd geleerd; niet zeuren gewoon hard werken. Dus deed ik dat wat ik geleerd had maar dat was niet de juiste strategie. Ik kreeg geen erkenning voor mijn harde werken waardoor ik nog harder ging werken maar liep steeds vast en op ten duur nam niet het harde werken maar wel de betrokkenheid af.

Ik zag collega’s overspannen raken. Heel vervelend natuurlijk maar dat zou mij niet overkomen. Waarom ik dacht dat dit mij niet zou overkomen weet ik niet meer. Ik voelde me gewoon supersterk en dus bleef ik maar hard werken maar was het nooit goed genoeg. Af en toe begon ik me wat terug te trekken uit zelfbescherming. Het deed pijn.

Ik begon soms te twijfelen aan mezelf, ik raakte prikkelbaar en kortaf en nam weinig tijd meer voor leuke dingen. Als ik wel de tijd nam voor leuke dingen dan voelde ik daar niet zoveel meer bij of ik dacht ondertussen aan wat ik nog moest doen.

Er kwamen ook lichamelijke klachten. Allerlei onschuldige maar hardnekkige ontstekingen die niet overgingen. Allemaal noodsignalen van mijn lichaam waar ik niet naar luisterde want ik moest immers door. Het ‘zou wel weer overgaan’, ik moest gewoon wat meer slapen maar dat ging niet meer zo makkelijk. Ik werd ’s-nachts wakker en kon dan niet meer slapen. Ergens rondom die tijd begonnen ook de paniekaanvallen. Hyperventilatie was het oordeel maar o wat was ik bang voor deze aanvallen waardoor ik er uiteraard prompt weer een kreeg. Ik durfde niet meer goed ergens alleen naartoe, bang om weer zo’n aanval te krijgen. Bang dat het geen hyperventilatie was maar toch iets aan mijn hart.

Omdat ik ook zo moe was, kreeg ik de diagnose ‘overwerkt’. Na 3 weken thuis te hebben gezeten, ging ik weer aan het werk. Die 6 weken van de bedrijfsarts vond ik wat overdreven. Ik voelde me ook zo schuldig naar mijn collega’s en dan al dat werk wat maar bleef liggen. Echt goed ging mijn terugkeer niet. Ik kon mijn aandacht niet meer bij vergaderingen houden zoals daarvoor, ik vergat belangrijke dingen en het ergste vond ik: ik kon opeens dingen niet meer zo goed regelen. Vreselijk vond ik dat, het leek of mijn hoofd niet meer meewerkte, zo was ik niet.

Toch maar weer thuiszitten, nu met de diagnose ‘overspannen’ en voorzichtig werd gezegd dat ik toch echt rustig aan moest doen om geen burn-out te krijgen. Burn-out? Nou, dat vond ik een beetje overdreven en ik vond het ook te makkelijk. Ik had zeker iets lichamelijks en voelde me niet gehoord.

Na 6 weken ging ik weer aan het werk maar het voelde echt niet goed. Ik ging die avond mijn bed in maar werd weer ’s-nachts wakker en kon niet meer slapen. Zo langzamerhand raakte ik steeds meer in paniek omdat ik geheel oververmoeid ook niet meer kon slapen. Die ochtend werd ik na een korte nacht wakker maar kon niet meer bewegen. Alles zat op slot. Ik dacht dat ik iets heel ernstigs had maar de diagnose van de huisarts was een totale burn-out.

Ik ben erg blij met een huisarts die zoveel jaar geleden direct de goede diagnose stelde. Dat was toen zeker geen vanzelfsprekendheid. Ik ben achteraf ook blij met het vervolgtraject dat hij voorstelde, al heeft het zeker een maand geduurd voordat ik kon accepteren dat ik een burn-out had. Dat zou mij immers toch niet kunnen gebeuren?

Achteraf weet ik dat ik jarenlang roofbouw op mijn lichaam en geest heb gepleegd, ik was enorm plichtsgetrouw naar anderen maar vergat al jarenlang mezelf.

In een volgende blog zal ik vertellen wat ik nodig had om te herstellen en te accepteren dat ik een burn-out had.

Zit je in een burn-out traject of is je vertelt dat je hier tegenaan zit en wil je eens praten? Je kunt contact opnemen via afspraak@inspiretobe.nl voor een sessie of meer informatie. Op mijn website staat meer over wat ik doe en kun je lezen dat we samen gaan zoeken naar wat bij jou past. www.inspiretobe.nl

Nieuwsgierig naar het vervolg? Volg mijn facebookpagina.

Hoe hypnotherapie kan helpen om je doelen te bereiken


En? Hoe gaat het met de goede voornemens? Druk bezig met afvallen? Druk aan het sporten? Nog
steeds geen sigaret aangeraakt? Of ziet het ernaar uit dat het weer niet gaat lukken?

Dit is voor iedereen die het moeilijk heeft om zijn goede voornemens vol te houden en voor
iedereen die het moeilijk vindt om zijn doel te bereiken. 

Goede voornemens zijn prachtig en er is
niets mis mee om in januari te starten en daar bewust voor te kiezen maar zorg dat je goed
voorbereid van start kunt gaan om succesvol je doel te kunnen bereiken.  

Je hoort het zo vaak om je heen, van die succesverhalen: “toen ik eenmaal meer ging sporten ging
het afvallen vanzelf”, “toen ik eenmaal mijn laatste sigaret uitmaakte, ging het eigenlijk heel makkelijk”. Heel demotiverend als je zelf alweer de koektrommel hebt leeggegeten en droomt van
repen chocola of stiekem al weer 2 sigaretten hebt gerookt om je vervolgens schuldig te voelen. 

 Te weinig wilskracht, geen doorzettingsvermogen, allemaal dingen waarmee we onszelf steeds een
beetje naar beneden halen. De oorzaak ligt echter vaak niet bij onze wilskracht, stress of  doorzettingsvermogen maar bij ons onbewuste. 

Ons onbewuste heeft namelijk zo zijn eigen agenda
die hij vult met chips, borrelnootjes of sigaretten of foute mannen/vrouwen of steeds maar dat  rapport uitstellen dat je moet afmaken voor je werk.  

Waar ons hoofd heel rationeel kan zijn in waarom we iets wel of niet moeten doen kan ons
onbewuste als een emotioneel kind lopen mokken dat hij dat ijsje niet krijgt. En eh, je verliest het
hoor als je streng bent voor dat kind door hem geen ijsje te geven en hem te negeren. Zodra je thuis
bent bevind je jezelf zonder het te beseffen voor de voorraadkast met je hand in een zak chips.  

Terwijl jij denkt dat je de touwtjes stevig in handen hebt, kunnen we leren uit het boek van
psycholoog Ap Dijksterhuis, het slimme onbewuste, dat ons bewustzijn alleen maar op de hoogte
wordt gehouden van wat er zoal gaande is. Echte invloed heeft het niet.  

Betekent dit dat we er niets aan kunnen doen en eigenlijk geen eigen wil hebben? Nee, gelukkig niet.
En door je onbewuste wat bewuster te maken en erachter te komen wat de motieven zijn kun je in
vele gevallen zelfs een ijzersterke bondgenoot krijgen aan je onbewuste.

Uit bovenstaande begrijp je misschien al dat wat je voorgenomen hebt om te gaan veranderen vaak
erg lastig is zonder dat je eerst naar je onderliggende behoeften en emoties kijkt. Zonder daar wat
mee te doen word je vaak gesaboteerd door je eigen onbewuste. Niks geen kwestie van wilskracht,
stress of doorzettingsvermogen. Schuldig voelen is dus ook echt niet nodig.

Wil je het echt veranderen? Kijk dan eens naar de boodschap die je onbewuste je doorgeeft. Welke
behoefte zit hier. En dat is meestal geen eten of een sigaret of de behoefte TV te kijken  zodat je dat rapport maar niet afkrijgt. 

De volgende keer dat je met die zak chips of reep
chocola in je handen staat vraag jezelf dan eens af of dat werkelijk is wat je nodig hebt of zoek je op dat
moment misschien een vorm van compensatie omdat je eigenlijk steun zoekt voor iets vervelends dat je net gehoord hebt of geborgenheid of troost of een schouderklopje of ben je ontevredenheid over je huidige
situatie.  

Om het daarna te veranderen is soms makkelijker gezegd dan gedaan en ook niets om je schuldig
over te gaan voelen als dat niet meteen lukt.

Door middel van trance/hypnose kun je op een makkelijke manier zelf in contact
komen met jouw eigen onbewuste. Zo kun je vaak op een eenvoudige manier in een paar sessies niet alleen je
werkelijke behoeften opsporen maar ze ook omvormen naar een manier die jou behulpzaam is. 

Kijk op mijn site http://www.inspiretobe.nl of neem contact op via afspraak@inspiretobe.nl voor een sessie
of meer informatie. Je kunt ook kijken op de site van de Nederlandse Beroepsvereniging voor
Hypnotherapeuten voor een erkende hypnotherapeut bij jou in de buurt. http://www.nbvh.nl  

Zorg dat je altijd met een erkende hypnotherapeut in zee gaat.