Examen hulp!

Examens? Problemen om dingen te onthouden? Doe als de oude Grieken en pak de rozemarijn eens uit de keukenla en ruik er regelmatig aan tijdens het leren. Of gooi wat in je water! In een kamer die naar rozemarijn ruikt, onthoud je beter wat je straks nog moet doen. De geur en het drinken van rozemarijn verbetert het geheugen. Dat blijkt uit verschillende onderzoeken van de University of Northumbria.

Verschillende testen met de geur van rozemarijn

De deelnemers moesten verschillende testen doen waarbij ze niets wisten van de verspreiding van de geur van rozemarijn. In de testen met rozemarijn in hun water werd dit hen niet van te voren medegedeeld.

1,8-cineool in rozemarijn

Uit eerdere onderzoeken bleek dat het bestandsdeel 1,8-cineool in rozemarijn wel eens de oorzaak zou kunnen zijn van het beïnvloeden van het geheugen waardoor besloten werd hierop te testen.

Verbetering van het geheugen

Het bloed van de deelnemers aan het onderzoek werd bekeken en zij bleken inderdaad een verhoogde concentratie 1,8-cineool in hun bloed te hebben. Alleen het ruiken van de geur veroorzaakte al een verhoging in de bloedwaarden. De onderzoekers sluiten echter niet uit dat een combinatie van bestanddelen in rozemarijn zorgt voor het verbeteren van het geheugen. Ook de ontstekingsremmende werking van rozemarijn wordt niet uitgesloten.

Ook mogelijk remmende werking op Alzheimer

De onderzoeksresultaten bieden mogelijk aanknopingspunten voor de behandeling van mensen met geheugenproblemen waarbij ook gekeken wordt naar een mogelijke remmende werking van Alzheimer.

Vind je een plantje teveel gedoe om onder je arm mee te nemen? Je kunt ook een flesje geconcentreerde Rozemarijn essentiële olie bestellen waar de onderzoekers ook mee werkten.

Bestel dan meteen een flesje Peppermint mee om wakker te blijven tijdens het blokken!

Ook je geheugen verbeteren?

Rozemarijn en 1.8-cineool en het geheugen:

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3736918/#!po=0.847458

Drinken van water met rozemarijn extract:

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/m/pubmed/30318972/

Rozemarijn en Alzheimer:

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4749867/

Verschillende onderzoeken Rozemarijn en geheugen:

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/m/pubmed/?term=rosemary%20memory&page=2

Advertenties

Stop met het saboteren van jezelf!

Vol met mooie dromen en doelen maar steeds loop je vast of komt er weer iets anders op je pad waardoor je afdwaalt van wat je wil?

Met AFT haal je makkelijk al die beren van de weg

Word je gek van al die beren op de weg? Aroma Freedom Technique (AFT) helpt je vrienden te worden met die beren en het pad netjes te maken.

Wat je ervaart worden ook wel belemmerende overtuigingen genoemd en zijn eigenlijk altijd negatieve gedachten, meningen, emoties, gebeurtenissen en oordelen, die zich in de loop der jaren ergens in jouw brein hebben verankerd.

Je kunt je blokkerende gedachten oplossen met geur

Dr. Benjamin Perkus, een Amerikaans psycholoog heeft de verschillende technieken die hij in zijn praktijk gebruikte, gecombineerd met zijn kennis en ervaring met essentiële oliën. De stappen van het AFT-protocol gecombineerd met de speciale essentiële oliën zorgen dat je blokkerende gedachten oplossen en veranderen in de positieve richting die jij graag wilt en jij nodig hebt om je doel te bereiken.

Er is een sterke connectie in je brein tussen reuk en gedachten

De oude, in de loop der jaren opgebouwde negatieve gedachten, meningen en emoties, gebeurtenissen en oordelen kunnen gewijzigd worden door middel van de essentiële oliën die door geurmoleculen rechtstreeks in verbinding komen met de Amygdala en Hippocampus, delen van jouw brein waar respectievelijk jouw gevoelens en emoties huizen en waar jouw herinneringen en negatieve gedachten opgeslagen liggen.

Echt waar? Jazeker. Reuk gaat rechtstreeks naar deze oeroude centra’s in je brein in tegenstelling tot jouw andere zintuigen, zij gaan eerst via andere delen van je brein, de delen die afwegingen maken.

Geurmoleculen komen in de neus op het reukslijmvlies terecht. Vanaf hier wordt er een signaal doorgestuurd via de reukzenuw naar het reukstation in de hersenen. De reukgebieden zijn nauw verbonden met het limbisch systeem, het emotie- en herinneringscentrum van de hersenen. Hierdoor zijn geuren van belang bij de beleving van emoties en het ophalen van herinneringen. Dat herken je vast wel. Je ruikt iets en je bent zo weer terug in die situatie.

Omdat het zoveel invloed heeft op je brein is het belangrijk natuurlijke geuren te gebruiken

Alle AFT practitioners werken op verzoek van Dr. Perkus alleen met de etherische oliën van Young Living omdat deze de hoge mate van kwaliteit en puurheid bezitten die nodig is om dit proces goed te kunnen doorlopen. In April 2018 heb ik de opleiding voor gecertificeerd Aroma Freedom Technique (AFT) practitioner afgerond.

Het zal je verbazen hoe eenvoudig het werkt

AFT sessies kunnen zowel in persoon, als online of zelfs via de telefoon gehouden worden en duren ongeveer 45 minuten. Indien nodig zal ik, in overleg met jou, andere technieken integreren mocht dat de therapie ten goede komen.

Heb je interesse om door middel van een AFT sessie jouw doel scherp te stellen en ervoor te gaan? Neem dan contact op via afspraak@inspiretobe.nl

Prijzen en opmerkingen:

45 minuten AFT online of in mijn praktijk* is 60 euro (excl olie samples bij online mocht je de oliën niet in huis hebben)

Groepsessies 27,50 per persoon bij min. 4 personen.

Schaf je bij mij een starterpakket van Young Living aan met 12 essentiële oliën en een diffuser, dan krijg je 1 sessie gratis.

*AFT kan ook onderdeel uitmaken van de normale hypnotherapie sessies van Inspire to Be. Therapie-sessies zijn 90 euro voor volwassenen en duren 75 minuten. Heb je een aanvullende verzekering? Afhankelijk van jouw aanvullende verzekering wordt een deel hiervan vergoed door de ziektekostenverzekeraar. Er worden bij hypnotherapie sessies géén extra kosten verrekend voor essentiële oliën mocht AFT een onderdeel uitmaken van de therapie.

FoMo de Fear of Missing Out

FOMO, the Fear Of Missing Out

oftwel de angst om iets belangrijks te missen

Verdrietig zat ze tegenover me in de praktijk. Iedereen van haar leeftijd had al een gave baan en carrière en was al een jaar op reis geweest en zij zat nog steeds in het laatste jaar van haar studie mopperde ze. Nu had de huisarts ook nog gezegd dat al die vage lichamelijke klachten en haar paniekaanvallen toch wel sterk konden wijzen op een burnout. En nu zat ze tegenover me. Ik nam haar een kleine test af voor burnout klachten en ze scoorde hoog. Van allerlei vage ontstekingsklachten tot sterk verminderde concentratie en vermoeidheid en toch maar niet kunnen doorslapen. En de klachten waren er al meer dan een jaar. Nou ja, als ze eerlijk was al langer, eigenlijk al sinds het begin van haar studie. En nu kon ze echt niet meer.

De zware studie Marketing en Communicatie, de studentenfeesten en commissies waar ze in zat, de band waar ze in speelde en waar ze ook nog de optredens voor regelde, begonnen hun tol te eisen. Ik kan een burnout er gewoon echt niet bij hebben zei ze. Ik heb hier gewoon echt geen tijd voor.

Steeds meer jonge mensen met een burnout

Ik merk in mijn praktijk dat ik steeds meer zeer jonge mensen krijg met burnout klachten. Nog steeds zie ik de veertigers en vijftigers die hebben meegekregen dat ze zelf vooral ‘niet moesten zeuren, en doorgaan’ en dan vaak vastlopen in hun eigen ‘moeten’. Maar ik zie de afgelopen jaren ook veel studenten, jonge moeders en dertigers met een beginnende of volledige burnout. Ondanks hun drukke schema’s willen ze alles perfect doen. De perfecte relatie, de perfecte baan en carrière, het perfecte moederschap. Uiteraard benoemen ze dit eerst niet zo, maar als ik doorvraag komt er heel vaak de angst en/of het verdriet naar boven om niet aan het mooie plaatje te voldoen dat ze in hun hoofd hebben.

Voldoen aan het perfecte plaatje

Wat is dat mooie ‘perfecte’ plaatje dan? Het ideaalbeeld wordt tegenwoordig vaak gevormd door social media. Vroeger waren het een handvol met bladen en je omgeving die jou een beeld schetsten waar je, volgens de door de maatschappij bedachte norm, aan moest voldoen maar nu lijkt het veel indringender en alom aanwezig.

We kennen het natuurlijk allemaal wel, het gevoel dat je misschien toch wel naar die borrel of dat ene feestje had moeten gaan terwijl je lekker op de bank ligt. En dan zie je die foto langskomen op Facebook, Insta of Snap en krijg je toch dat onrustige gevoel dat je eigenlijk daar ook had moeten zijn.

Het wordt FOMO genoemd, Fear Of Missing Out oftewel de angst om iets te missen. Het is nog niet zo lang een psychologisch begrip en daarom zul je het nog niet zo snel in de officiële literatuur vinden. De toename van Social Media zorgt er echter voor dat we veel meer kunnen zien via Facebook, Twitter, Instagram en Snapchat waardoor we vaak op de hoogte zijn wat onze vrienden, kennissen en anderen aan het doen zijn.

Tja vertelde ze, misschien was het beter geweest om eerder wat bezigheden te laten vallen maar dan had ze ook zoveel mensen moeten teleurstellen en had ze zoveel moeten missen. Als kind was ze een jaar ziek geweest en veel thuis moeten zitten en veel moeten missen, nu wilde ze dat niet meer. Nu ze er over nadacht voelde ze zich eigenlijk altijd heel ongemakkelijk als ze nee moest zeggen tegen een feestje of een bijeenkomst. Vaak ging ze dan toch proberen om afspraken te combineren om maar niets te hoeven missen.

Volgens psychologen heeft de Fear Of Missing Out veel te maken met bang zijn ergens niet meer bij te horen en word je hier eerder door getroffen als je gevoelig bent voor vergelijkingen en minder gelukkig en tevreden met je leven bent.

Mijn cliënt bleek uiteindelijk veel liever succesvol te willen worden met haar band dan haar studie voort te zetten. Eigenlijk had ze veel liever een andere richting willen volgen. Nu ze daar achter was, bleek het veel makkelijker om ook nee te zeggen tegen allerlei feestjes en plichtplegingen, dan toen ze zich vastzette in het moeten doorzetten in een richting die ze eigenlijk niet wilde. Ze is haar droom gaan volgen.

Nu heeft iedereen natuurlijk zijn eigen redenen maar er zijn wel wat algemeenheden om het FOMO gevoel te verminderen:

Kijk eens eerlijk en goed naar je Social Media gedrag. Waar kan het minder? Moet je echt bij iedere ‘beep’ gaan kijken of kun je beginnen met 4x per dag en dit terugbrengen naar 2x per dag een kwartier?

Kies voor wat je wel doet op dat moment, oftewel leef in het moment en wees daar blij mee.

Kies voor LOMO, de Love of missing out! Wees dankbaar voor wat je allemaal al in je leven hebt. Lieve mensen om je heen, je huisdier, leuke hobbies etcetera.

Een dankbaarheidsdagboek kan helpen. Er is aangetoond dat even stilstaan bij wat je iedere dag blij en gelukkig maakt, goed voor je is.

Plaats Social Media posts altijd in perspectief. Die lachende gezichten op die perfecte foto kunnen een seconde na het nemen van de foto wel anders zijn. Het is maar zelden dat mensen een foto zonder makeup en hun haar in de war, in pyama, uitgezakt op de bank op Social Media zetten, en toch doen we dat allemaal.

Mocht je het toch lastig vinden, bedenk dan eens of er iets in de weg zit. Ben je niet meer tevreden over sommige delen van je huidige leven? Zou je graag iets anders willen?

Probeer eens op papier te zetten wat je wel graag zou willen of zoek een coach die je daarbij kunt helpen.

Groetjes, Marjolein http://www.inspiretobe.nl

Visualiseren kun je leren

Nieuw bij Inspire to Be! Tegenwoordig zie ik het steeds vaker staan in bladen en kranten en hoor je het in het bedrijfsleven: “je moet dat visualiseren”.

Maar hoe doe je dat nu op zo’n manier, dat het ook effect heeft? Wij Hypnotherapeuten zijn toppers in het maken van visualisaties en daarom bied ik je aan om zelf te leren om visualisaties te maken. In 2x anderhalf uur leg ik je uit hoe je zelf een persoonlijke visualisatie kan maken. Na de eerste avond ga je er zelf mee aan de gang zodat je na deze twee avonden al je eigen mooie visualisatie hebt.

Of je nu bijvoorbeeld beter wil slapen, chocolaatjes wil laten staan of je doelen wil halen, je studie wil verbeteren, meer kunnen ontspannen of je wil jouw sportprestaties verbeteren. Het kan allemaal.

Doe je mee? Voor 60 euro kun je dit voortaan zelf! Dinsdagavond om 20 uur in mijn praktijk in Badhoevedorp. Geef je op via info@inspiretobe.nl onder vermelding van “Visualiseren kun je leren”. Wil je als team leren visualiseren? Dat kan! Dan maken we een afspraak voor de praktijk in Badhoevedorp of we verhuizen naar het BP Sportscentrum in Amsterdam Osdorp op een overeengekomen tijdstip.

In de praktijk Trauma en allergie: Het ongeluk

img_5123

Alle personen uit ‘in de praktijk’ hebben hun toestemming gegeven voor het vertellen van hun verhaal waarvoor mijn dank. De namen en leeftijden zijn gefingeerd en sommige persoonlijke gebeurtenissen zijn weggelaten om mogelijke herkenning te voorkomen. Deze Trauma en allergie serie komt voort uit mijn scriptie voor Hypnotherapie van jaren geleden.

 

Mandy: Over trauma’s die niet ‘lekker in je vel zitten’

 

Mandy is 42 jaar en zegt niet lekker in haar vel te zitten. Ze is onrustig, weet niet goed wat ze wil en heeft last van allerlei terugkerende gezondheidsklachten die door verschillende artsen als somatisch beschreven worden. Terugkerende buikpijn, hoofdpijn, hartkloppingen en vooral een onrustig gevoel. Ze slaapt slecht en heeft last van allerlei nachtmerries. “Ik word er gek van, niemand weet wat ik heb en ik stel me echt niet aan”. Ze houdt haar schouders op een onnatuurlijke manier verkrampt omhoog.

In het intake gesprek komt naar voren dat ze vaak ’s nachts benauwd is wat volgens de arts aan een huisstofmijt allergie te wijten is.

 

Sessie 1: Na een uitgebreide intake vertelt Mandy dat ze erg onzeker wordt van haar lijf. Een vriendin van haar is net overleden aan kanker en ze vraagt zich af of haar ongerustheid daarvan komt. Ze vertelt dat ze die ongerustheid en hartkloppingen al vanaf haar jeugd heeft. Er wordt besloten dat het terugbrengen naar het ontstaan van deze klachten in trance een goed plan is maar dat we voor vandaag alleen een ontspanningsoefening doen. Dat vindt ze fijn. De bodyscan oefening kan haar helpen om  meer bewustwording te krijgen en zelf te voelen hoezeer zij haar schouders omhoog houdt. Na de oefening komt ze zelf terug op de spanning in haar schouders. De vraag of ze ooit iets heeft gehad aan een van haar schouders wordt beantwoord met “niet dat ik weet”.

 

Sessie 2: Mandy heeft veel geoefend met de bodyscan en het maakt dat ze beter kan slapen. Ze geeft wel aan na de oefeningen opeens veel last van haar schouder te hebben. Mandy beantwoordt de vraag of zij dit eerder gehad heeft ontkennend. Omdat haar schouder zich zo aanbiedt, wordt besloten hier wat mee te gaan doen. Ze vindt het prima. Na een verkorte bodyscan gaat Mandy naar de prettige plek van haar voorkeur en van daaruit op het gevoel in haar schouder naar de oorsprong. Het lukt niet. Ze gaat rechtop zitten en zegt dat dit niet werkt. Ze wil terug naar de bodyscan. De vraag of een andere ontspanningsoefening ook goed is, wordt bevestigd. Door een ondiepe ademhaling en het vastzitten van haar schouders en rug, lijkt een Yoga Nidra een goede keuze. Na de Yoga Nidra oefening blijft Mandy nog 10 minuten in diepe rust. Als zij hierna rustig bijkomt, vertelt ze hoe zij zich nu voelt en ze wil wel wat kwijt over de paniek die opkwam bij het oproepen van het gevoel in haar schouder. “Alles in me zei nee, heel eng”

 

Sessie 3: Mandy denkt te weten waar de schouderpijn misschien vandaan komt. En de weerstand om daar in trance heen te gaan.  Ze is een oude vriendin tegengekomen en heeft haar verteld over de sessies. Die wees haar op de schouder en rugklachten die ze had op haar 19e na een auto ongeluk. Mandy weet niet zeker of ze dat indertijd verwerkt heeft. Ze denkt van niet. Er volgt een stortvloed aan korte zinnen. Ze heeft er nooit meer over willen praten, wil het eigenlijk niet weten en denkt dat ze het geblokt heeft. Terwijl Mandy vertelt, begint ze enorm te zweten en worden haar pupillen groot. Er is sprake van duidelijk zichtbare onrust, hartkloppingen en paniekgevoelens die lijken op herbeleving. Mandy geeft aan zich net als direct na het ongeluk te voelen en zij wil dat gevoel niet opnieuw beleven. Er volgt een uitleg over hoe een trauma kan blijven bestaan als dit niet verwerkt wordt. Daarna wordt een oefening gedaan waarbij Mandy benoemt wat zij allemaal voelt en dit rond het woord “ongeluk” schrijft, dat in het midden op een blad papier staat. Het biedt Mandy direct inzicht nu het zo voor haar staat. “Dit zijn al mijn klachten”. Er wordt Mandy verteld dat er specialisten zijn in traumabehandeling en de mogelijkheden om te verwijzen. Mandy geeft aan zich veilig te voelen tijdens de huidige sessies en hiermee door te willen gaan. Er wordt besproken wat de mogelijkheden zijn en wat niet. Een van de mogelijkheden spreekt haar aan en er volgt een uitleg over de driepuntsdissociatie. Net als in een film kan er van een afstand opnieuw naar het ongeluk gekeken worden met Mandy als toeschouwer. We kunnen de afstand tot het ongeluk ook nog verder vergroten door Mandy zelf de filmprojector te laten bedienen. Zij mag dan de film met dat ongeluk stilzetten of voor- of achteruit spoelen. Ze vraagt wat er gebeurt als het haar niet lukt, waarbij de angst om te blokkeren een grote rol speelt. Een mogelijkheid om de therapeut ook een afstandsbediening te geven waardoor deze op haar stemgeluid opdrachten kan uitvoeren voelt veilig. Mandy wil ook graag ‘de studio’ zelf aankleden. Ze wil vanuit haar ‘prettige plek’ kijken. We besluiten het even te laten rusten en ik geef haar het papier mee met de mindmap van ‘het ongeluk’ en alle gevoelens daaromheen.

 

Sessie 4: Eigenlijk was ze niet van plan om te komen, het voelt allemaal te confronterend. Maar nu ze er is, wil ze meteen aan de slag. Mandy vertelt hoe het de afgelopen twee weken is gegaan. Ze was eerst opgelucht dat haar klachten eigenlijk  “maar van het ongeluk waren” en dat dit alles was. Maar iedere keer als ze het wegstopt dan komt het in alle hevigheid terug. Ze vertelt dat ze een paniekaanval heeft gehad in de lift omdat ze er niet uit kon. Ze wil daarom nu aan de slag, anders is ze bang dat het erger wordt. We starten vanuit de bodyscan, die ze zo prettig vindt, om naar haar prettige plek te gaan. Nadat ze hier even geweest is, verhuist Mandy naar een nieuwe prettige plek met wat spulletjes van de oude plek. Ze plaatst er een diaprojector en dan start ze de film na het ongeluk. Mandy kijkt naar zichzelf, ze heeft het overleefd. Ze heeft daar een ontwrichte schouder, flinke blauwe en beurse plekken en verschoven ruggenwervels. Nu wil Mandy wel naar het begin en ze herstart de film. Het is donker en het regent heel hard. In een bocht ziet ze met enorme vaart een auto uit de bocht vliegen en op haar auto afkomen. Haar auto vliegt over de kop en tegen de vangrail. De bestuurder van de auto die haar aanreed, is ernstig gewond. Overal zijn lichtflitsen van ambulances en sirenes van brandweerauto’s in het donker. Ze kan niet zien of ze zelf gewond is. Het duurt allemaal heel lang maar de brandweer zaagt haar uit de auto. Ze wordt nagekeken in de ambulance en een vriendin haalt haar op en brengt haar thuis. Ze ligt veel in bed om te rusten en te helen. Een chiropractor zet haar rug weer recht.

Als Mandy op verzoek wat dichterbij kijkt valt haar de onrust, de buikpijn en de hartkloppingen op. Ze vertelt dat deze klachten allemaal daar zijn ontstaan net als haar allergie door het vele in bed liggen. Ze gaat terug naar de filmzaal en ze stapt in de toeschouwersrol. Ze kijkt de film opnieuw terug en dan stapt Mandy in de rol van de hoofdpersoon. Na de sessie voelt ze zich voor het eerst sinds tijden rustig. Haar gezicht ziet er ook veel zachter uit, net als haar lichaam. In het nagesprek praat Mandy nog wat na over wat de sessie haar gebracht heeft. “Wat raar hè, van die allergie” zegt ze.

 

Na een maand volgt een telefoontje van de cliënt.  Ze heeft opnieuw hartkloppingen. Ik raad haar aan contact op te nemen met haar huisarts en hem ook in te lichten over de ontdekking van haar trauma. Een maand later is er opnieuw contact. Ze is doorgestuurd door haar huisarts naar het ziekenhuis en heeft daar aan de hartspecialist ook doorgegeven dat het jaren geleden begonnen is na een auto ongeluk. De arts kon geen lichamelijke afwijkingen vinden maar stuurt haar wel door naar een psycholoog van het ziekenhuis. Daar krijgt ze EMDR en dat helpt haar ook. Ze vertelt dat haar benauwdheid ’s-nachts van de huisstofmijt al vanaf de sessie weg is.

Bij deze cliënt blijkt hoe belangrijk doorvragen is en al bij de intake te informeren naar eventuele ongevallen en traumatische ervaringen in het verleden.

Inspire to Be is een praktijk voor psychosociale begeleiding en hypnotherapie. Je kunt contact opnemen via http://www.inspiretobe.nl

 

 

Kerst, het feest van herkenning

 

beverage blur candy candy cane
Foto door Pixabay op Pexels.com

De een vindt Kerst geweldig en de ander kan niet wachten tot het weer voorbij is. Al die opgeklopte vrolijkheid doet niet ieder mens goed. Als je in een lastige relatie zit of daar net uit bent of je mist een geliefde dan kan Kerst en Oud & Nieuw een zware periode zijn. Toch is er iets wat we vrijwel allemaal wel herkennen als we naar een verplichte familiebijeenkomst gaan deze dagen, en mocht je geliefden moeten missen dan kijk je hier misschien met weemoed op terug.

Het moment dat je over de ouderlijke drempel stapt of als familie bij elkaar bent, dan ben je zo weer terug in de tijd. Vroeger toen je klein was leerde je al snel wat je moest doen om aardig gevonden te worden, dat extra koekje te krijgen of hoe je onder de afwas uit kon komen zonder dat ze boos op je werden. Of hoe je langer op kon blijven zonder dat ze het merkten. Maar ook dat iedere Kerst na het 4e borreltje opa altijd begon over vroeger en oma altijd riep dat hij geen drank meer mocht en dat ze daar dan ruzie over kregen. Ieder jaar opnieuw. En iedere familie heeft zo zijn eigen vaste spel.

Familiepatronen

Al die patronen zitten er zo diep ingesleten dat als je nu weer binnenstapt, je er niet eens bij nadenkt maar precies weet hoe je je broer of zus kan irriteren (en dat ook doet), welke onderwerpen je echt moet vermijden (en dat vaak niet doet) en hoe ver je kunt gaan bij je moeder. Verder weet je precies hoe je ervoor zorgt dat je niet hoeft te helpen in de keuken. Maar ook herken je direct wanneer je op een ander onderwerp over moet gaan om escaleren te voorkomen. Al die opgebouwde patronen van vroeger spelen zich af als een oude zichzelf repeterende grammofoonplaat.

Dat vertrouwde kan een heerlijk thuiskomen zijn maar is ook de reden dat een groot deel van de westerse wereld zichzelf al zuchtend ieder jaar naar het kerstdiner sleurt.

Hoe komt het toch dat zich ieder jaar hetzelfde toneelstuk kan afspelen?

De Dramadriehoek

Dr. Karpman, een leerling van Eric Berne heeft jaren geleden ontdekt dat we steeds hetzelfde toneelstuk krijgen omdat we ook steeds dezelfde rollen spelen. Dit spel spelen we niet alleen met onze familie maar ook met onze vrienden, in onze relatie en op het werk. Hij noemde het de ‘Dramadriehoek’ en als je het niet kent dan geeft het je een leuke bezigheid om deze Kerst eens te kijken wat er nou precies gebeurd en ook wat je eigen aandeel hierin is. Want er is vaak nergens een plek waar je dit beter kunt zien dan met Kerst.

In de Dramadriehoek zijn er drie hoofdrolspelers die een min of meer vaste manier hebben om met elkaar om te gaan. Dit zijn de Aanklager, Redder en Slachtoffer. Deze rollen hebben een vaste negatieve uitwerking op elkaar maar kunnen ook niet zonder elkaar. Ik stel ze aan je voor:

De rollen

De Aanklager:

Wijst zelf met het vingertje naar de ander maar neemt zelf geen verantwoordelijkheid. Weet altijd alles beter, en zou het zelf allemaal heel anders doen.

Wijst de ander of andermans gedrag (kan ook het bedrijf waar gewerkt wordt of politiek zijn) af, maar neemt zelf ook geen verantwoordelijkheid hiervoor.

  • Het uitgangspunt van ‘de Aanklager’: ik ben OK, jij bent niet OK
  • Beschouwt anderen als minderwaardig en niet vaardig genoeg
  • Negatieve kijk, doet beschuldigend, geïrriteerd en soms arrogant
  • Haalt anderen naar beneden
  • Zegt dingen als ‘Het is ook altijd hetzelfde…!’ en ‘Zo gaat het nooit wat worden….
  • ‘De Aanklager’ neemt geen verantwoordelijkheid voor zijn eigen aandeel

Door te focussen op wat de ander ‘niet goed’ doet zal ‘de Aanklager’ zich beter voelen. Jij zal je op jouw beurt waarschijnlijk schuldig voelen over je eigen gedrag en zo de rol van ‘het Slachtoffer’ aannemen.

Vaak worden we ‘de Aanklager ’als we boos en gefrustreerd zijn en dat hoeft niet eens altijd op de ander te zijn. Teveel opgekropte stress kan er ook toe leiden dat ‘het potje’ leeg moet.

De Redder

‘De Redder’ helpt en ondersteunt je. Niet op een beschuldigende manier zoals ‘de Aanklager’ maar om je te behoeden voor allerlei onheil. Ziet direct waar dingen mis kunnen gaan en geeft je graag advies of onderneemt al actie voor jou en dat alles ongevraagd.

  • Het uitgangspunt van ‘de Redder’: ik ben OK, jij bent niet OK
  • Denkt anderen te moeten helpen vanuit de overtuiging dat zij niet goed genoeg zichzelf kunnen helpen
  • Neemt verantwoordelijkheid over
  • Geeft altijd goede raad en advies in de vorm van oplossingen
  • Zegt dingen als ‘Als je nou eens’, ‘Kijk, ik heb voor jou’, ‘Kom maar, ik doe het wel’
  • ‘De Redder’ denkt graag voor jou en weerhoudt anderen ervan zelf de verantwoordelijkheid te dragen en op eigen benen te staan. Maakt zichzelf hierdoor ook graag onmisbaar.

Wat je vaak ziet is dat ‘de Redder’ wel graag ‘dankjewel’ wil horen voor alles wat gedaan wordt. Gebeurt dit niet dan is de kans groot dat de redder verandert in ‘het Slachtoffer’ of ‘de Aanklager’.

‘De Redder’ valt vaak ten prooi aan het dingen doen voor anderen die hij/zij eigenlijk niet wil en Kersttijd zit daar vaak vol mee. Dingen kopen die je eigenlijk niet wil, etentjes met mensen moeten organiseren wat je toch graag anders had gewild, te weinig vrije tijd, te veel stress en dan hoor je jezelf toch weer zeggen; “kom, ik doe het wel” enz. Zo loopt ook de spanning bij ‘de Redder’ steeds meer op.

Het Slachtoffer

‘Het Slachtoffer’ is onmisbaar in de Dramadriehoek, zonder deze rol valt er niemand te redden of aan te klagen.

Mensen in de rol van ‘Het Slachtoffer’ doen alsof ze hun eigen problemen niet op te lossen. Ze doen hulpeloos, onbeholpen of gedragen zich alsof ze er écht niets aan konden doen. In hun beleving kan er alleen een eind aan het probleem komen als een ander actie onderneemt.

‘Het Slachtoffer’ leunt op de ander, neemt geen verantwoordelijkheid. Hij voelt zich minder dan de ander.

– Het uitgangspunt van ‘het Slachtoffer’: ik ben niet OK, jij bent wel OK

– Zoekt steun, is afwachtend

– Stelt zich afhankelijk op, laat voor zich zorgen, dwingt zorg af

– Heeft anderen nodig om helder te denken en besluiten te nemen

– Laat anderen over zijn grenzen gaan zonder diegene aan te spreken

– Verzint smoezen en uitvluchten (ja, maar)

‘Het Slachtoffer’ zal lang vasthouden aan de overtuiging dat hij niet in staat is zijn eigen problemen op te lossen, ‘ze moeten altijd mij hebben’. Nu voelt ‘de Redder’ zich aangesproken maar is dit al de zoveelste keer, of klinkt het te zielig dan roept dit irritatie op en komt ‘de Aanklager’ aanzetten. Als ‘het Slachtoffer’ geen luisterend oor krijgt dan zie je vaak dat ‘het Slachtoffer’ verandert in ‘de Aanklager’.

Let op ‘het Slachtoffer ’speelt de rol maar is geen echt slachtoffer. Er is hem/haar meestal niet echt iets aangedaan. Maar in die rol van ‘het Slachtoffer’ gaat hij/zij op zoek naar anderen die de rollen van ‘Redder’ en ‘Aanklager’ willen spelen en dan begint het spel.

Het spel

 

IMG_1124

 

Inmiddels heb je het wel door hè, we spelen allemaal wel eens ‘de Aanklager’ of ‘de Redder’ en ook regelmatig ‘het Slachtoffer’. Iedereen heeft deze drie rollen in zich en de rollen zijn omwisselbaar. Als ‘het Slachtoffer’ niet geholpen wordt kan hij bijvoorbeeld veranderen in de Aanklager: ‘ik dacht dat je me zou helpen maar ik kan het net zo goed alleen doen’. ‘De aanklager’ kan op zijn beurt veranderen in ‘de Redder’ of ‘het Slachtoffer’ als hij merkt dat zijn tactiek niet werkt.

Wat valt er nou op aan dit toneelspel?

  • Iedereen probeert wat er echt speelt te vermijden
  • Emoties bepalen het rollenspel: boosheid, angst, verdriet
  • Het blijft zich steeds herhalen, er verandert niets en het frustreert iedereen
  • Niemand neemt de echte verantwoording
  • Het onderliggende gevoel wordt niet uitgesproken. Bang om onze kwetsbaarheid te laten zien, communiceren we vanuit een rol, een niet ok gevoel over onszelf. Een beetje raar maar in plaats van te zeggen wat ons dwars zit of wat we nodig hebben, stappen we liever in die dramadriehoek. Zo blijft iedereen in zijn oncomfortabele rol om het risico van kwetsbaarheid te vermijden.

En we doen het allemaal, het leven zit er vol mee. Sterker nog, films, tv-programma’s, en sprookjes zouden zonder dramadriehoek supersaai zijn. En als je het weet, ga je er steeds meer op letten.

Het moment dat we in deze rollen stappen is het vaak ontzettend lastig om hier weer uit te stappen. De kunst is dan ook om eens te kijken wat er nou precies gebeurd en hoe vaak en hoe snel iemand van rol wisselt. Dan kun je besluiten om er niet in mee te gaan. Probeer ook om er soms de humor van in te zien. Je hoeft dit niet te beperken tot het kerstdiner, maar je kunt ook eens kijken naar je eigen relatie of op je werk of binnen je vriendenkring. Welke rol neem jij bijvoorbeeld vaak aan en hoe reageert jouw partner, collega of vriend/vriendin hier dan op? Komen er situaties voor waarbij jullie steeds dezelfde rollen spelen? Het zijn er vast meer dan je denkt.

Ik wens je fijne Kerstdagen toe!

Het is 1e kerstdag, om twee uur moet iedereen bij oma zijn. Je broer komt weer eens te laat en je tante roept; “dat doet hij iedere keer” (aanklager). “Nou ja, niet iedere keer hoor”: zegt je moeder meteen (redder). Je broer roept vanuit de hal dat hij er niets aan kon doen want de weg was opgebroken (slachtoffer). Vervolgens gaat hij breeduit zitten op de bank en vraagt of er kerstkransjes zijn. Zuchtend gaat je tante op zoek naar de kerstkransjes (slachtoffer) terwijl je moeder meteen roept, nee laat mij dat maar doen, want die voelt de bui alweer aankomen (redder). Tijdens het diner ziet broerlief de spruitjes op tafel komen en zegt: “o nee hè, je weet toch dat ik geen spruitjes lust” (aanklager) waarbij moeders meteen roept: “ja maar bij het recept staan spruitjes” (slachtoffer) en vader zegt dat hij nog wel ergens een potje sperziebonen heeft (redder). Waarop moeders verongelijkt zegt: “ik wil geen sperziebonen uit potjes bij mijn kerstdiner”. (aanklager) “Als hij sperziebonen wil dan krijgt-ie sperziebonen”: schreeuwt je vader inmiddels na wat te veel wijn. (aanklager) “Nou ja, dan moet ik het maar met appelmoes eten” zucht broer (slachtoffer) waarop zijn vriendin direct op zoek gaat naar een potje appelmoes (redder). Tante kan het niet laten om te zeggen “vroeger draaide ook al alles om jou”(aanklager) waarop je oom meteen roept; “zal ik nog wat inschenken voor iedereen?” (redder) Zo gaat het gekibbel nog even door tot je zelf naar huis gaat en bij jezelf denkt: “Het is ook ieder jaar hetzelfde liedje, volgend jaar ga ik op vakantie”.

Praktijk Inspire to be

Inspire to be is een praktijk voor Psychosociale begeleiding en Hypnotherapie. Meer informatie over Marjolein Prins of de praktijk kun je vinden op www.inspiretobe.nl Je kunt ook altijd een afspraak via afspraak@inspiretobe.nl