In de praktijk: over trauma en allergie


In de praktijk: De versteende tranen van Leonie. Over trauma en allergie

Alle personen uit ‘in de praktijk’ hebben hun toestemming gegeven voor het vertellen van hun verhaal waarvoor
mijn dank. De namen en leeftijden zijn gefingeerd en sommige persoonlijke gebeurtenissen zijn weggelaten om
mogelijke herkenning te voorkomen. Deze Trauma en allergie serie komt voort uit mijn scriptie voor
Hypnotherapie van jaren geleden. Meer informatie over mij en mijn praktijk kun je vinden op http://www.inspiretobe.nl  
Je kunt ook altijd een afspraak maken via het contactformulier of rechtstreeks via afspraak@inspiretobe.nl

De versteende tranen van Leonie

Leonie is 22 jaar, alleenwonend, relatie, klachten over depressiviteit vanaf
16e
levensjaar, medicatie via huisarts, suïcidepoging, pollenallergie. Slikt
hiervoor een middel van de drogist. Klachten van allergie: jeukende dikke ogen,
tranen, lopende neus.  

Leonie geeft aan niet blij te zijn met het praten bij verschillende psychiaters en psychologen. Ze heeft
slechte ervaringen en wil niet terug. Ze heeft wel medicatie en een goed
contact met haar huisarts. Ze komt bij mij omdat ze ‘dat gevoel’ niet kan
loslaten.  

1e
sessie: Bestaat uit de intake en uitvragen. “Dat gevoel’ blijkt een weeïg
gevoel van niet hier willen zijn, hier niet thuishoren. Het overvalt haar vaak. Bij het zichtbaar maken hoe vaak, komt het volgende naar voren: in
goede tijden een paar keer per maand, tot wekenlang dagelijks in slechte
tijden. Er blijft nog wat ruimte over voor een ontspanningsoefening om Leonie te laten wennen aan mijn stem en trance in het algemeen. Ze vertelt dat ze ontspanning in het dagelijks leven moeilijk vindt.  

2e
sessie: Leonie vertelt dat ze blij is met mijn manier van vragen. Ze zegt
‘je vraagt me om dieper na te denken over mezelf maar geeft geen oordeel en schrijft tenminste niet als ik praat.’ Ik ben blij dat ik vorige keer
alleen bij de intake wat gegevens heb opgeschreven en de rest van mijn aantekeningen pas na de sessie. Ze durft nog iets te bekennen. Ze had in
de intake gemeld dat haar beide ouders nog in leven waren maar vertelt nu dat haar vader suïcide gepleegd heeft toen ze 8 jaar was. ‘Als ik dat vertel gaan ze altijd zo zeuren, daarom heb ik het maar niet verteld.’ Ik besluit ‘niet te zeuren’ maar blij te zijn met haar vertrouwen in mij. Om haar vertrouwen te versterken wordt de resterende tijd besteed aan een  prettige plek oefening (oefening waarin iemand gericht in gedachten mag gaan naar een persoonlijke plek die hij/zij prettig vindt bv aan het strand of in het bos) plus een soortgelijke ontspanningsoefening als in de eerste sessie. Dit
gaat beter dan de eerste keer. De bespreking van het behandelplan wordt
nog even achterwege gelaten.  

3e
sessie: Leonie vertelt dat de prettige plek oefening fijn was. Ze wordt rustig van het geluid van de golven op haar strand. Ze heeft het voor het
slapengaan nog een aantal keren geprobeerd. Als ze zich goed voelde dan
was het fijn maar als ze ‘dat gevoel van hier niet horen’ had, dan was het
spannend en ziet ze ook andere dingen. Ze heeft veel last van haar allergie. Het behandelplan wordt in deze sessie besproken. Samen wordt besloten ‘het weeïge gevoel’ even te onderzoeken en dan weer terug te
keren naar haar veilige plek. Ze gaat heel snel in trance en naar haar veilige plek. Daar aangekomen wil ze niet verder. Het ‘weeïge gevoel’ trekt
aan haar en ze verzet zich ertegen. ‘Het heeft wel met mijn vader te maken hè’ zegt ze. Ze durft niet. Ze komt uit trance en er wordt verder gegaan met EFT (Emotional Freedom Technique). We doen een aantal rondes op de angst voor het weeïge gevoel. We komen uit op de angst om
naar de dood van haar vader te kijken. We eindigen de sessie.  

4e
sessie: na 2x afgebeld te hebben komt Leonie weer langs. Ze voelt zich
goed en is bereid om haar angst onder ogen te zien. Via haar prettige plek
op haar strand reizen we naar het weeïge gevoel. We komen uit op het  moment dat ze op een bankje zit voor haar huis. Ze is uit school gekomen
en opgevangen door de buurvrouw. Er is iets gebeurd en ze wacht buiten
op het bankje. Niemand let op haar terwijl ze daar alleen zit en de ambulance en politie voor haar deur staan. Ze voelt dat er iets heel erg mis is. Een weeïg, misselijkmakend gevoel. Benauwd ook. Ze zit daar als
versteend. Ze wil huilen en roepen maar dat lukt niet. De zon schijnt en de
vogels zingen maar alles lijkt stil te staan. Ze stapt even uit dat kleine 8-jarige meisje van toen en  kijkt naar haar. Dan komen de
tranen. Op mijn vraag wat de 8-jarige Leonie daar nodig heeft, antwoordt
ze: ‘liefde en gezien worden’. Bij het geven van ‘liefde en gezien worden’
aan de 8-jarige Leonie wisselt ze telkens tussen de 8-jarige Leonie en de volwassen Leonie die naar haar 8-jarige ik kijkt. Ze wil
kijken of dat versteende gevoel al weg is door het geven van haar liefde.
Als het versteende gevoel weg is, besluit Leonie dat ze nog niet verder wil
kijken op deze plek. Later misschien. Vervolgens reist Leonie, met haar 8-jarige ik, langs haar verleden naar de tegenwoordige tijd. Samen kijken
ze naar wat ze allemaal bereikt hebben.  

We hebben een lang nagesprek om ervoor te zorgen dat ze goed weggaat.
Leonie voelt zich vreemd, alles is opeens anders. Ze wordt telkens heel
emotioneel bij het idee dat ze liefde kon geven. In de trance voelde het voor haar voor het eerst dat ze liefde kon geven. ‘Ik ben al vanaf mijn achtste jaar versteend’.  

5e
sessie: In het voorgesprek zegt ze spontaan ‘weet je dat mijn allergie weg is en ik denk dat ik ook weet waarom’. Ze vertelt dat ze vanaf de crematie van haar vader niet meer gehuild heeft. Ze was versteend maar
huilde wel van binnen. Mijn allergie lijkt net een soort huilen aan de buitenkant omdat ik dat in het echt niet meer kon. Ze vertelt: ‘ik heb de
afgelopen twee weken meerdere keren gehuild om het verlies van mijn vader en dan krijg ik ook een snotneus, tranen en benauwd.’ Ik sta met  mijn mond vol tanden van zoveel inzicht en wijsheid. Van iemand die afwachtend en bijna stuurs begon, naar iemand die zo zacht en warm is.
Omdat het liefde geven en ontvangen zo emotioneel was vorige keer  besluiten we om het deze sessie te hebben over houden van jezelf. De rest van de sessies met Leonie gaan niet meer over trauma en
allergie maar over haar rouwproces. Er is niet bewust gestuurd naar allergie. Het
gaan vragen naar een allergie in de intake begon als een spontane actie
met een mooi vervolg. Een allergie als een uiting van ‘versteende tranen’
vind ik wonderschoon. Haar allergie is ook in de jaren daarna niet meer teruggekeerd.  

Een gedachte over “In de praktijk: over trauma en allergie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s