In de praktijk Trauma en allergie: Het ongeluk

img_5123

Alle personen uit ‘in de praktijk’ hebben hun toestemming gegeven voor het vertellen van hun verhaal waarvoor mijn dank. De namen en leeftijden zijn gefingeerd en sommige persoonlijke gebeurtenissen zijn weggelaten om mogelijke herkenning te voorkomen. Deze Trauma en allergie serie komt voort uit mijn scriptie voor Hypnotherapie van jaren geleden.

 

Mandy: Over trauma’s die niet ‘lekker in je vel zitten’

 

Mandy is 42 jaar en zegt niet lekker in haar vel te zitten. Ze is onrustig, weet niet goed wat ze wil en heeft last van allerlei terugkerende gezondheidsklachten die door verschillende artsen als somatisch beschreven worden. Terugkerende buikpijn, hoofdpijn, hartkloppingen en vooral een onrustig gevoel. Ze slaapt slecht en heeft last van allerlei nachtmerries. “Ik word er gek van, niemand weet wat ik heb en ik stel me echt niet aan”. Ze houdt haar schouders op een onnatuurlijke manier verkrampt omhoog.

In het intake gesprek komt naar voren dat ze vaak ’s nachts benauwd is wat volgens de arts aan een huisstofmijt allergie te wijten is.

 

Sessie 1: Na een uitgebreide intake vertelt Mandy dat ze erg onzeker wordt van haar lijf. Een vriendin van haar is net overleden aan kanker en ze vraagt zich af of haar ongerustheid daarvan komt. Ze vertelt dat ze die ongerustheid en hartkloppingen al vanaf haar jeugd heeft. Er wordt besloten dat het terugbrengen naar het ontstaan van deze klachten in trance een goed plan is maar dat we voor vandaag alleen een ontspanningsoefening doen. Dat vindt ze fijn. De bodyscan oefening kan haar helpen om  meer bewustwording te krijgen en zelf te voelen hoezeer zij haar schouders omhoog houdt. Na de oefening komt ze zelf terug op de spanning in haar schouders. De vraag of ze ooit iets heeft gehad aan een van haar schouders wordt beantwoord met “niet dat ik weet”.

 

Sessie 2: Mandy heeft veel geoefend met de bodyscan en het maakt dat ze beter kan slapen. Ze geeft wel aan na de oefeningen opeens veel last van haar schouder te hebben. Mandy beantwoordt de vraag of zij dit eerder gehad heeft ontkennend. Omdat haar schouder zich zo aanbiedt, wordt besloten hier wat mee te gaan doen. Ze vindt het prima. Na een verkorte bodyscan gaat Mandy naar de prettige plek van haar voorkeur en van daaruit op het gevoel in haar schouder naar de oorsprong. Het lukt niet. Ze gaat rechtop zitten en zegt dat dit niet werkt. Ze wil terug naar de bodyscan. De vraag of een andere ontspanningsoefening ook goed is, wordt bevestigd. Door een ondiepe ademhaling en het vastzitten van haar schouders en rug, lijkt een Yoga Nidra een goede keuze. Na de Yoga Nidra oefening blijft Mandy nog 10 minuten in diepe rust. Als zij hierna rustig bijkomt, vertelt ze hoe zij zich nu voelt en ze wil wel wat kwijt over de paniek die opkwam bij het oproepen van het gevoel in haar schouder. “Alles in me zei nee, heel eng”

 

Sessie 3: Mandy denkt te weten waar de schouderpijn misschien vandaan komt. En de weerstand om daar in trance heen te gaan.  Ze is een oude vriendin tegengekomen en heeft haar verteld over de sessies. Die wees haar op de schouder en rugklachten die ze had op haar 19e na een auto ongeluk. Mandy weet niet zeker of ze dat indertijd verwerkt heeft. Ze denkt van niet. Er volgt een stortvloed aan korte zinnen. Ze heeft er nooit meer over willen praten, wil het eigenlijk niet weten en denkt dat ze het geblokt heeft. Terwijl Mandy vertelt, begint ze enorm te zweten en worden haar pupillen groot. Er is sprake van duidelijk zichtbare onrust, hartkloppingen en paniekgevoelens die lijken op herbeleving. Mandy geeft aan zich net als direct na het ongeluk te voelen en zij wil dat gevoel niet opnieuw beleven. Er volgt een uitleg over hoe een trauma kan blijven bestaan als dit niet verwerkt wordt. Daarna wordt een oefening gedaan waarbij Mandy benoemt wat zij allemaal voelt en dit rond het woord “ongeluk” schrijft, dat in het midden op een blad papier staat. Het biedt Mandy direct inzicht nu het zo voor haar staat. “Dit zijn al mijn klachten”. Er wordt Mandy verteld dat er specialisten zijn in traumabehandeling en de mogelijkheden om te verwijzen. Mandy geeft aan zich veilig te voelen tijdens de huidige sessies en hiermee door te willen gaan. Er wordt besproken wat de mogelijkheden zijn en wat niet. Een van de mogelijkheden spreekt haar aan en er volgt een uitleg over de driepuntsdissociatie. Net als in een film kan er van een afstand opnieuw naar het ongeluk gekeken worden met Mandy als toeschouwer. We kunnen de afstand tot het ongeluk ook nog verder vergroten door Mandy zelf de filmprojector te laten bedienen. Zij mag dan de film met dat ongeluk stilzetten of voor- of achteruit spoelen. Ze vraagt wat er gebeurt als het haar niet lukt, waarbij de angst om te blokkeren een grote rol speelt. Een mogelijkheid om de therapeut ook een afstandsbediening te geven waardoor deze op haar stemgeluid opdrachten kan uitvoeren voelt veilig. Mandy wil ook graag ‘de studio’ zelf aankleden. Ze wil vanuit haar ‘prettige plek’ kijken. We besluiten het even te laten rusten en ik geef haar het papier mee met de mindmap van ‘het ongeluk’ en alle gevoelens daaromheen.

 

Sessie 4: Eigenlijk was ze niet van plan om te komen, het voelt allemaal te confronterend. Maar nu ze er is, wil ze meteen aan de slag. Mandy vertelt hoe het de afgelopen twee weken is gegaan. Ze was eerst opgelucht dat haar klachten eigenlijk  “maar van het ongeluk waren” en dat dit alles was. Maar iedere keer als ze het wegstopt dan komt het in alle hevigheid terug. Ze vertelt dat ze een paniekaanval heeft gehad in de lift omdat ze er niet uit kon. Ze wil daarom nu aan de slag, anders is ze bang dat het erger wordt. We starten vanuit de bodyscan, die ze zo prettig vindt, om naar haar prettige plek te gaan. Nadat ze hier even geweest is, verhuist Mandy naar een nieuwe prettige plek met wat spulletjes van de oude plek. Ze plaatst er een diaprojector en dan start ze de film na het ongeluk. Mandy kijkt naar zichzelf, ze heeft het overleefd. Ze heeft daar een ontwrichte schouder, flinke blauwe en beurse plekken en verschoven ruggenwervels. Nu wil Mandy wel naar het begin en ze herstart de film. Het is donker en het regent heel hard. In een bocht ziet ze met enorme vaart een auto uit de bocht vliegen en op haar auto afkomen. Haar auto vliegt over de kop en tegen de vangrail. De bestuurder van de auto die haar aanreed, is ernstig gewond. Overal zijn lichtflitsen van ambulances en sirenes van brandweerauto’s in het donker. Ze kan niet zien of ze zelf gewond is. Het duurt allemaal heel lang maar de brandweer zaagt haar uit de auto. Ze wordt nagekeken in de ambulance en een vriendin haalt haar op en brengt haar thuis. Ze ligt veel in bed om te rusten en te helen. Een chiropractor zet haar rug weer recht.

Als Mandy op verzoek wat dichterbij kijkt valt haar de onrust, de buikpijn en de hartkloppingen op. Ze vertelt dat deze klachten allemaal daar zijn ontstaan net als haar allergie door het vele in bed liggen. Ze gaat terug naar de filmzaal en ze stapt in de toeschouwersrol. Ze kijkt de film opnieuw terug en dan stapt Mandy in de rol van de hoofdpersoon. Na de sessie voelt ze zich voor het eerst sinds tijden rustig. Haar gezicht ziet er ook veel zachter uit, net als haar lichaam. In het nagesprek praat Mandy nog wat na over wat de sessie haar gebracht heeft. “Wat raar hè, van die allergie” zegt ze.

 

Na een maand volgt een telefoontje van de cliënt.  Ze heeft opnieuw hartkloppingen. Ik raad haar aan contact op te nemen met haar huisarts en hem ook in te lichten over de ontdekking van haar trauma. Een maand later is er opnieuw contact. Ze is doorgestuurd door haar huisarts naar het ziekenhuis en heeft daar aan de hartspecialist ook doorgegeven dat het jaren geleden begonnen is na een auto ongeluk. De arts kon geen lichamelijke afwijkingen vinden maar stuurt haar wel door naar een psycholoog van het ziekenhuis. Daar krijgt ze EMDR en dat helpt haar ook. Ze vertelt dat haar benauwdheid ’s-nachts van de huisstofmijt al vanaf de sessie weg is.

Bij deze cliënt blijkt hoe belangrijk doorvragen is en al bij de intake te informeren naar eventuele ongevallen en traumatische ervaringen in het verleden.

Inspire to Be is een praktijk voor psychosociale begeleiding en hypnotherapie. Je kunt contact opnemen via http://www.inspiretobe.nl